Οι P minor στο Rock Attitude

Με το Repeat the Trauma, οι P minor καταθέτουν ένα βαθιά βιωματικό EP που κινείται ανάμεσα στην ευαλωτότητα, την απώλεια και τη συναισθηματική ωρίμανση. Σε αυτή τη συνέντευξη στο Rock Attitude, το συγκρότημα μιλά για τον «τραυματικό κύκλο» που διαπερνά τη θεματολογία του δίσκου, τον κομβικό ρόλο του τσέλου στον ήχο του, τη σημασία της ευαλωτότητας ως δημιουργικής δύναμης, αλλά και για το πώς η μουσική μπορεί να λειτουργήσει ως όχημα συναισθηματικής επικοινωνίας και κάθαρσης.

Το Repeat the Trauma ακούγεται σαν επαναλαμβανόμενη συναισθηματική επιστροφή. Τι σημαίνει για εσάς ο «τραυματικός κύκλος» που υπονοεί ο τίτλος;

– Πράγματι υπάρχει μια επαναληπτικότητα στις απώλειες της ενήλικης ζωής μας, φυσικές ή μη. Και συνήθως συνδέονται με τα συναισθηματικά τραύματα της παιδικότητάς μας που δηλώνουν την παρουσία τους στα μοτίβα συμπεριφορών μας. Πολλές φορές, οι επιλογές ή οι μη επιλογές μας προκύπτουν για να αναβιώσουν ένα τραύμα που δεν πήρε την φροντίδα που του άξιζε.

Πώς εξελίχθηκε ο ήχος σας από το debut EP του 2018 μέχρι σήμερα; Υπήρξε κάποια συνειδητή ρήξη με το παρελθόν;

– Από το 2018 μέχρι σήμερα, αισθανόμαστε ότι ο ήχος μας ωριμάζει, όχι όμως μέσα από ρήξεις, αλλά μέσα από την προσωπική εξέλιξη των μελλών της μπάντας. Και φυσικά δεν θεωρούμε ρήξη την αλλαγή δύο μελλών μας μέσα στα χρόνια. Τα έχουν αυτά οι «μακροχρόνιες σχέσεις».

Το τσέλο παίζει κομβικό ρόλο στη μουσική σας. Πώς λειτουργεί συνθετικά μέσα σε ένα post–alternative rock πλαίσιο;

– Το τσέλο για μας έχει διττό ρόλο. Πότε λειτουργεί σαν πρωταγωνιστικό όργανο, αναλαμβάνοντας σημαντικά θέματα στην μελωδία και πότε υποστηρίζει με την δημιουργία ατμόσφαιρας, όπως ενδεχομένως θα έκαναν τα πλήκτρα. Ο Σταύρος ο Παργινός, ο τσελίστας μας είναι ένας έμπειρος μουσικός που ξέρει ακριβώς πότε να είναι leader και πότε supporter. Είμαστε πολύ τυχεροί που συμπορευόμαστε.

Ποιο κομμάτι του νέου EP θεωρείτε τον πυρήνα του δίσκου και γιατί;

– Κάθε κομμάτι έχει μία μοναδική ταυτότητα στον δίσκο. Θα αναφερθώ όμως σε αυτό που για μας φέρει το μεγαλύτερο συναισθηματικό φορτίο. Και αυτό είναι το “You won’t get over me”.

Από το πρώτο ακόρντο που μοιράστηκε η Παρασκευή μαζί μας μέχρι την στιγμή που μπήκαμε στο στούντιο να ηχογραφήσουμε, από το πρώτο δειλό arrangement μέχρι την στιγμή που το παίξαμε live για πρώτη φορά, αυτό το κομμάτι ξέραμε πως θα είναι ξεχωριστό. Και είναι έτσι κάθε μα κάθε φορά!

Υπάρχει αφήγηση ή συναισθηματική συνέχεια ανάμεσα στα τραγούδια ή λειτουργούν αυτόνομα;

– Υπάρχει πράγματι μια συνέχεια και μία ροή στην συναισθηματική αφήγηση των κομματιών. Από το Hangover και την πρώτη αντίδραση στο αναπάντεχο τραύμα, στην άρνηση του “Get ready to be brave”, στην διαπραγμάτευση του “In love with love”, στην βαθιά θλίψη του “You won’t get over me”, για να καταλήξουμε στην αποδοχή του “Biggest prize of all”. Παρ’ όλα αυτά θεωρούμε ότι επειδή το άλμπουμ παρουσιάζει μια μουσική πολυμορφία, κάλλιστα τα κομμάτια μπορούν να λειτουργήσουν και αυτόνομα.

Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην ατμόσφαιρα και στη δυναμική έκρηξη χωρίς να χάνεται η ένταση;

– Νομίζω έχει να κάνει με την διαφορετικότητά μας. Σε κάθε έναν από εμάς υπερτερούν ή υποβόσκουν αυτά τα δύο elements. Για παράδειγμα το song writing είναι κυρίως ατμοσφαιρικό. Το ίδιο και η φωνή της Παρασκευής.

Από την άλλη τα μπασοτύμπανα έχουν μία άκρως λειτουργική δυναμική χωρίς εγωισμό! Ο Κώστας με ιδιαίτερη αγάπη στον πιο σκληρό ήχο, δίνει το στίγμα του ενώ ο Θανάσης στο μπάσο λειτουργεί σαν ήρεμη δύναμη που άλλοτε σιγοντάρει και άλλοτε συγκρατεί. Ο Άλεξ στην ηλεκτρική κιθάρα και ο Σταύρος στο τσέλο κινούνται με ελευθερία μέσα σε αυτό το φάσμα ανάλογα με τις ανάγκες του εκάστοτε κομματιού.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο δημιουργικό ρίσκο στο Repeat the Trauma;

– Νομίζω το exposure. Ότι καταθέτουμε προσωπικά βιώματα και κάνουμε τον στίχο και την μουσική μας, όχημα για να ταξιδέψουν οι ιστορίες μας. Κατά τα άλλα νιώθουμε πολύ ασφαλείς και σίγουροι με το αποτέλεσμα της δουλειάς μας.

Πόσο επηρέασε η live εμπειρία σας τον τρόπο που γράφετε και ενορχηστρώνετε;

– Δεν θεωρώ πως έχει επηρεάσει το song writing η όποια σκηνική εμπειρία μας. Και αυτό γιατί όλα ξεκινούν με μια φωνή και μια κιθάρα. Είναι μια αρκετά εσωτερική διαδικασία. Η ενορχήστρωση από την άλλη σίγουρα λαμβάνει υπ’ όψιν την ανάγκη επικοινωνίας με το κοινό, όχι όμως στο να κάνει το κοινό να «κουνηθεί» σωματικά, αλλά συναισθηματικά.

Ποια είναι η θέση της ευαλωτότητας στη μουσική σας; Είναι επιλογή ή αναπόφευκτο αποτέλεσμα;

– Η ευαλωτότητα είναι δύναμη για όποιον δεν φοβάται να την δείξει. Και ναι είναι και τα δύο. Είναι αναπόφευκτο αποτέλεσμα αφού υπάρχει στο DNA της μπάντας και ειδικά της Παρασκευής που γράφει και τραγουδάει. Όταν δε φτάσεις την ευαλωτότητα να μην την θεωρείς μειονέκτημα αλλά όπλο, γίνεται και επιλογή.

Πώς βλέπετε την αθηναϊκή alternative σκηνή σήμερα; Υπάρχει πραγματικός διάλογος μεταξύ σχημάτων;

– Όταν βρισκόμαστε με άλλα σχήματα, νιώθουμε μια ζεστασιά και μια ανάγκη αλληλοϋποστήριξης. Μοιραζόμαστε τους ίδιους προβληματισμούς και τις ίδιες αγωνίες και τις δυνατότητες επικοινωνίας της μουσικής μας με το ευρύ κοινό. Ξέρουμε ότι δεν εκπροσωπούμε την mainstream μουσική σκηνή, ειδικά οι μπάντες που έχουμε επιλέξει αγγλικό στίχο. Παρ’ όλα αυτά ποτέ δεν έχουμε εισπράξει αρνητική ενέργεια από τους συναδέλφους μας στα πλαίσια του όποιου ανταγωνισμού.

Τι θα θέλατε να νιώσει ο ακροατής όταν τελειώσει το EP – κάθαρση ή ανοιχτή πληγή;

– Αρχικά θα θέλαμε να ακούσει με την ψυχή του και όχι μόνο με τα αυτιά του. Όσον αφορά το συναίσθημα, νομίζω θα θέλαμε να επιτρέψει στον εαυτό του να νιώσει και τα δύο.

SΟCIAL MEDIA
https://www.facebook.com/profile.php?id=100063628563971
https://www.instagram.com/pminorband/
https://www.youtube.com/@pminor3131
https://open.spotify.com/artist/3q145nHwlPUt0CJQEjuVvQ
https://pminor.bandcamp.com/releases