Σαν σήμερα στη rock και metal: 27 Ιουλίου 2026
Σαν σήμερα, 27 Ιουλίου 2026
Σαν σήμερα, ο κόσμος της μουσικής στρέφει το βλέμμα του στη μνήμη δύο τεράστιων μορφών που άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ιστορία του rock. Τιμούμε την επέτειο γέννησης του αείμνηστου Παύλου Σιδηρόπουλου, του αξεπέραστου «πρίγκιπα» της ελληνικής rock σκηνής, του οποίου οι στίχοι και η φωνή συνεχίζουν να συγκινούν γενιές ολόκληρες.
Παράλληλα, η ημέρα φέρει τη βαριά σκιά της απώλειας του Leon Wilkeson, του εμβληματικού μπασίστα των Lynyrd Skynyrd, που με το χαρακτηριστικό του στυλ καθόρισε τον southern rock ήχο.
Η σημερινή ημερομηνία αποτελεί έναν πραγματικό δισκογραφικό χρυσό θησαυρό, καθώς έχει σημαδευτεί από κυκλοφορίες-σταθμούς που άλλαξαν την πορεία της παγκόσμιας μουσικής. Ανάμεσα σε αυτές δεσπόζει το μνημειώδες “Highway to Hell” των ACDC και το αριστουργηματικό “Ride the Lightning” των Metallica, το οποίο επαναπροσδιόρισε τα όρια του thrash metal.
Στην ιστορία έχουν περάσει επίσης η εκρηκτική ενέργεια του “Projects in the Jungle” των Pantera, η δυναμική συνέχεια του “Condition Critical” των Quiet Riot και η τεχνική αρτιότητα του “Dark Roots of Earth” των Testament.
Η λίστα των κορυφαίων δίσκων συμπληρώνεται από την ωμή ακραία δύναμη του “Killing on Adrenaline” των Dying Fetus, το επαναστατικό πνεύμα του “Personality Crisis” των New York Dolls και την υποβλητική, ατμοσφαιρική μαγεία του “Within the Realm of a Dying Sun” των Dead Can Dance.
Birth of Legends
Παύλος Σιδηρόπουλος – 27 Ιουλίου 1948
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη “Ο πρίγκιπας του ελληνικού rock”, ο Παύλος Σιδηρόπουλος.
Ένας από τους σημαντικότερους εκπρόσωπους και “πρωτεργάτες” του ελληνόφωνου ροκ.
Δείτε το αφιέρωμα για τον Παύλο Σιδηρόπουλο στο Rock Attitude.
Fallen Heroes
Leon Wilkeson – 27 Ιουλίου 2001
Έφυγε απο τη ζωή σε ηλικία 49 ετών, ο μπασίστας Leon Wilkeson.
Ο Leon Russell Wilkeson υπήρξε ο εμβληματικός μπασίστας των Lynyrd Skynyrd, σφραγίζοντας με το παίξιμό του τον ήχο του Southern Rock από το 1972.
Μεγαλωμένος στο Jacksonville της Florida, ξεκίνησε την πορεία του επηρεασμένος από τον Paul McCartney, προτού καθιερωθεί ως η ρυθμική ραχοκοκαλιά σε ιστορικά κομμάτια όπως το “Sweet Home Alabama”. Γνωστός με το προσωνύμιο “Mad Hatter” για τα εκκεντρικά καπέλα που φορούσε στη σκηνή, χρησιμοποίησε το χαρακτηριστικό “Fenderbird” μπάσο για να διαμορφώσει το προσωπικό του μελωδικό στυλ.
Παρά τον σοβαρότατο τραυματισμό του στο αεροπορικό δυστύχημα του 1977, ο οποίος τον ανάγκασε έκτοτε να κρατά το όργανο σε σχεδόν κατακόρυφη θέση, επέστρεψε θριαμβευτικά στην ενεργό δράση με την επανένωση του συγκροτήματος το 1987.
Η μουσική του διαδρομή ολοκληρώθηκε το 2001 λόγω φυσικών αιτίων, αφήνοντας πίσω μια σπουδαία παρακαταθήκη που τιμήθηκε από τους συμπαίκτες του με το αφιερωμένο τραγούδι “Mad Hatter”
Classic Anthems
27 Ιουλίου 1973
Οι New York Dolls κυκλοφόρησαν το εμβληματικό τους ντεμπούτο άλμπουμ “Personality Crisis”.
Το “Personality Crisis” αποτελεί τη μήτρα ολόκληρου του κινήματος του punk rock και του glam rock.
Χωρίς το θράσος, τα τακούνια, το μακιγιάζ και την ακατέργαστη punk αισθητική των New York Dolls, δεν θα υπήρχαν ποτέ οι Sex Pistols, οι Ramones, οι The Smiths, ούτε μεγάλο μέρος της sleaze metal σκηνής των 80s (όπως οι Guns N’ Roses).
25 Ιουλίου 1980
Οι AC/DC κυκλοφόρησαν το έκτο τους άλμπουμ “Highway to Hell”.
Το “Highway to Hell” αποτελεί όχι απλώς έναν θρίαμβο, αλλά ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας. Ο δίσκος γράφτηκε και ηχογραφήθηκε κάτω από τραγικές συνθήκες, μετά τον ξαφνικό θάνατο του εμβληματικού τραγουδιστή Bon Scott τον Φεβρουάριο του 1980. Αντί να διαλυθούν, οι AC/DC επέλεξαν τον Brian Johnson και δημιούργησαν έναν δίσκο-μνημείο.
Το κατάμαυρο εξώφυλλο ήταν ένας φόρος τιμής πένθους στον Bon Scott, με τη δισκογραφική να επιτρέπει στους Γιώγκ κτλ. να το τυπώσουν με μια ελαφριά ασημί περιθωριακή γραμμή για να ξεχωρίζει.
Είναι το δεύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ όλων των εποχών παγκοσμίως (μετά το Thriller του Michael Jackson), έχοντας ξεπεράσει τα 50 εκατομμύρια αντίτυπα.
25 Ιουλίου 1983
Οι νεαροί τότε Metallica κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους, “Kill ‘Em All”, μέσω της ανεξάρτητης Megaforce Records.
Αν και ηχογραφήθηκε με ελάχιστο μπάτζετ και εν μέσω εσωτερικών εντάσεων (λίγο μετά την απόλυση του Dave Mustaine και την είσοδο του Kirk Hammett), ο δίσκος έσπασε τα καλούπια της εποχής. Συνδύασε την ταχύτητα του βρετανικού heavy metal με την ωμή επιθετικότητα του hardcore punk, γεννώντας ουσιαστικά το αμερικανικό thrash metal κίνημα.
Αρχικά το άλμπουμ επρόκειτο να ονομαστεί “Metal Up Your Ass”. Ωστόσο, επειδή η εταιρεία διανομής αρνήθηκε να το κυκλοφορήσει με αυτόν τον τίτλο, ο μπασίστας Cliff Burton φώναξε αγανακτισμένος: “Kill ’em all!”, δίνοντας έτσι το ιστορικό όνομα στον δίσκο.
27 Ιουλίου 1984
Οι Quiet Riot κυκλοφόρησαν το τέταρτο άλμπουμ τους “Condition Critical”.
Κυκλοφόρησε σε μια τελείως κρίσιμη καμπή για το συγκρότημα, καθώς κλήθηκε να διαδεχθεί το σαρωτικό “Metal Health” (1983), το πρώτο heavy metal άλμπουμ στην ιστορία που είχε φτάσει στην κορυφή του αμερικανικού Billboard 200.
Παρόλο που το “Condition Critical” κατάφερε να γίνει πλατινένιο και να φτάσει μέχρι το Νο 15 των ΗΠΑ, ήταν αναπόφευκτο να θεωρηθεί εμπορικά και καλλιτεχνικά “κατώτερο” από τον προκάτοχό του. Ο τύπος και οι οπαδοί το θεώρησαν μια πιο προβλέψιμη, διεκπεραιωτική προσπάθεια επανάληψης της ίδιας επιτυχίας.
Ακολουθώντας την ίδια ακριβώς φόρμουλα που τους έφερε την παγκόσμια επιφύλαξη με το “Cum On Feel the Noize”, το συγκρότημα επέλεξε να διασκευάσει ξανά τραγούδι των Slade, διαλέγοντας αυτή τη φορά το “Mama Weer All Crazee Now” ως το βασικό single του δίσκου.
Συνεχίζοντας την παράδοση του προηγούμενου δίσκου με τις χαρακτηριστικές εικονογραφήσεις, το εξώφυλλο έδειχνε τον ασθενή (τον ίδιο τύπο με το μεταλλικό προσωπείο) να βρίσκεται ξανά σε νοσοκομειακό περιβάλλον, υποδηλώνοντας χιουμοριστικά την “κατάσταση κρίσης” στην οποία βρισκόταν η μπάντα.
27 Ιουλίου 1984
Οι Pantera κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο “Projects In The Jungle”.
Πριν μετατραπούν στην ασταμάτητη groove/thrash metal μηχανή που γνωρίσαμε τη δεκαετία του ’90, οι Pantera πέρασαν μια ολόκληρη φάση στη δεκαετία του ’80 παίζοντας glam metal και hard rock, επηρεασμένοι από τους Kiss, τους Van Halen και τους Def Leppard. Σε αυτόν τον δίσκο, ο Phil Anselmo δεν είχε μπει ακόμη στο συγκρότημα, και τα φωνητικά αναλάμβανε ο αρχικός τραγουδιστής Terry Glaze.
Για τους φανατικούς οπαδούς των Pantera και τους συλλέκτες, η πρώτη περίοδος της μπάντας αποτελεί ένα συναρπαστικό κομμάτι μουσικής αρχαιολογίας. Παρόλο που οι ίδιοι αργότερα αποκήρυξαν εν μέρει αυτά τα χρόνια και τα απέκλεισαν από την επίσημη δισκογραφική τους ιστορία, το “Projects in the Jungle” αποδεικνύει το εξαιρετικό ταλέντο που υπήρχε από την πρώτη στιγμή στα χέρια του Dimebag και των συνεργατών του.
27 Ιουλίου 1987
Οι Dead Can Dance κυκλοφόρησαν το τρίτο τους άλμπουμ, με τίτλο “Within the Realm of a Dying Sun”.
Αποτελεί έναν από τους πλέον καθοριστικούς δίσκους του neoclassical darkwave κινήματος, επαναπροσδιορίζοντας την αισθητική του συγκροτήματος.
Σε αντίθεση με τους προηγούμενους δίσκους τους, εδώ το σχήμα (που είχε πλέον επικεντρωθεί στον πυρήνα των Brendan Perry και Lisa Gerrard με τη συμμετοχή μουσικών ορχήστρας) ενσωμάτωσε πλήρως κλασικά έγχορδα, πνευστά (όπως όμποε, τρομπέτες και κόρνα) και εκκλησιαστικά όργανα, δίνοντας στον ήχο μια κινηματογραφική, μεγαλειώδη και πένθιμη διάσταση.
Το “Within the Realm of a Dying Sun” αποδεικνύει πώς η ροκ μουσική μπορούσε να δανειστεί στοιχεία από τη μεσαιωνική, τη μουσική της Αναγέννησης και την κλασική ενορχχώστρωση χωρίς να χάσει τη σκοτεινή της ταυτότητα.
27 Ιουλίου 1998
Οι Dying Fetus κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους, “Killing on Adrenaline”.
Πρόκειται για έναν δίσκο-ορόσημο όχι μόνο για την πορεία της μπάντας αλλά και για ολόκληρη τη σκηνή του ακραίου ήχου. Ενώ το ντεμπούτο τους “Purification Through Violence” (1996) ήταν πιο ευθύγραμμο και ωμό, σε αυτόν τον δίσκο τα τεχνικά κιθαριστικά riffs εξελίχθηκαν κατακόρυφα. Οι Dying Fetus πάντρεψαν την κοφτερή, περίπλοκη τεχνική του death metal με τα πρώτα, ογκώδη grooves που έμελλε να θεμελιώσουν το slam death metal κίνημα.
Το “Killing on Adrenaline” έδειξε πώς το underground death metal μπορούσε να γίνει ταυτόχρονα εξαιρετικά τεχνικό, δομημένο και ισοπεδωτικά βίαιο.
27 Ιουλίου 2012
Οι Testament κυκλοφόρησαν το δέκατο άλμπουμ τους, “Dark Roots of Earth”.
Πρόκειται για έναν από τους πιο θριαμβευτικούς δίσκους της σύγχρονης πορείας τους, ο οποίος απέδειξε περίτρανα ότι οι βετεράνοι του thrash όχι μόνο δεν έχουν ξεμείνει από ιδέες, αλλά μπορούν να παραγάγουν μουσική κορυφαίου επιπέδου δεκαετίες μετά την ίδρυσή τους.
Ο δίσκος ηχογραφήθηκε με μια μυθική σύνθεση που περιλάμβανε τον Chuck Billy στα φωνητικά, τον Eric Peterson και τον Alex Skolnick στις κιθάρες, τον τεράστιο Greg Christian στο μπάσο και πίσω από τα τύμπανα τον ασταμάτητο Gene Hoglan (ο οποίος αντικατέστησε προσωρινά τον Paul Bostaph λόγω τραυματισμού, δίνοντας τεράστια ώθηση με την τεχνική και τον όγκο του).
Το άλμπουμ γνώρισε τεράστια αποδοχή φτάνοντας μέχρι το Νο. 12 του αμερικανικού Billboard 200, η υψηλότερη θέση στην καριέρα τους μέχρι τότε.
