Οι Acid Death στο Rock Attitude

Με αφορμή την κυκλοφορία του “Evolution”, ενός άλμπουμ που συνοψίζει τρεις και πλέον δεκαετίες δημιουργικής αναζήτησης, οι Acid Death μιλούν στο Rock Attitude για την έννοια της εξέλιξης, τη φιλοσοφία πίσω από το πρώτο τους θεματικό άλμπουμ και τη διαδρομή μιας μπάντας που ποτέ δεν φοβήθηκε να προχωρήσει μπροστά. Μια συνέντευξη ουσίας, γεμάτη σκέψη, εμπειρία και ξεκάθαρες θέσεις για τη μουσική, τον άνθρωπο και τη σύγχρονη ελληνική metal σκηνή.

Το “Evolution” παρουσιάζεται ως το πιο ώριμο και ριζοσπαστικό άλμπουμ των Acid Death. Τι σημαίνει “εξέλιξη” για εσάς σε δημιουργικό επίπεδο;

– Εξέλιξη σημαίνει να μπορείς και να θέλεις να πας αυτό που κάνεις λίγο παραπέρα από εκεί που έχει φτάσει. Είναι το να αλλάζεις δημιουργικά το «είναι» σου χωρίς να χάνεις την ταυτότητά σου. Είναι η διάθεσή σου να προοδεύσεις και να παρουσιάσεις κάτι που θα σε κάνει περήφανο ως δημιουργό. Η Εξέλιξη σε δημιουργικό επίπεδο είναι πολλά πράγματα!

Μπορείς να λειτουργήσεις ακόμα και αφαιρετικά αν κρίνεις ότι αυτό είναι το καλύτερο για την περίσταση. Το σίγουρο είναι ότι Εξέλιξη δε σημαίνει να αναμασάς τα ίδια και τα ίδια μόνο και μόνο για να μπορείς να πεις «είμαστε κι εμείς εδώ»

Η νέα σας δισκογραφική δουλειά αποτελεί το πρώτο concept album της μπάντας. Ποια ήταν η κινητήριος δύναμη για να επιλέξετε αυτή τη φορά ένα τόσο σύνθετο υπαρξιακό/φιλοσοφικό θέμα, την εξέλιξη του ανθρώπου;

– Το “Evolution” είναι επί της ουσίας θεματικό album. Η διαφορά του με το concept είναι ότι δεν παρουσιάζει μια ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά ιστορίες ή γεγονότα γύρω από το ίδιο θέμα. Η ιδέα ενός θεματικού album ήρθε από τον Ντένη Κωστόπουλο (lead κιθαρες) και το θέμα από τον Κώστα Αλεξάκη (τύμπανα). Το στιχουργικό κομμάτι το προχώρησα εγώ, χωρίς να έχω ξανακάνει κάτι τέτοιο. Βρήκα όμως ένα μοτίβο γραφής που τουλάχιστον εμένα με βοήθησε να προχωρήσω, βέβαια με αρκετή σκέψη και σκίσιμο χαρτιών και ενίοτε θυμό, νεύρα κλπ.

Το να προσεγγίσεις θεματικά μια δουλειά είναι ίσως ακόμα πιο δύσκολο από το concept γιατί κινδυνεύεις να γυρίζεις γύρω από το θέμα σου επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια, ευτυχώς για εμάς δεν κατέληξε έτσι.

Το “Evolution” χαρακτηρίζεται από μια ατμόσφαιρα έντασης και εσωτερικότητας. Ποιο ήταν το βασικό συναισθηματικό ή φιλοσοφικό νήμα που σας καθοδήγησε;

– Ήταν η ίδια η δημιουργία του album, όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο. Λόγω της πανδημίας μείναμε χωρίς album για πολύ καιρό καθώς και χωρίς τις υπόλοιπες δραστηριότητες της μπάντας. Όταν ξεκινήσαμε λοιπόν να δουλεύουμε την πληθώρα ιδεών που είχε μαζέψει κυρίως ο Ντένης το 2022 μπήκαμε απευθείας σε μια έντονη παραγωγική δραστηριότητα, κάτι που μας είχε λείψει πολύ.

Ξέρεις, για εμάς το να δουλέψουμε ένα νέο album ποτέ δεν ήταν μια διαδικασία μηχανική, αυτόματη, τυπική, ακόμα και από τις πρώιμες μέρες μας. Πάντα υπήρχε αυτό το «κάνε το λίγο καλύτερο, μπορείς!» Η ίδια αυτή διαδικασία στην περίπτωση του Evolution ήταν στο forte της!

Το άλμπουμ θίγει την ταυτότητα, την τεχνολογική πρόοδο και την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Ποιο από αυτά τα θέματα θεωρείτε πιο επίκαιρο ή ανησυχητικό σήμερα;

– Υπάρχουν οκτώ διαφορετικά θέματα κάτω από την ομπρέλα του “Evolution”. Η τεχνολογική εξέλιξη, η θρησκευτική εξέλιξη, η Γέννεση του Ανθρώπου, η Γνώση και πώς αυτή εξελίχθηκε, ο Πολιτισμός, η καταστροφή του Ανθρωπίνου είδους, η Αλληλεγγύη και η Συντροφικότητα και η οικονομική εξέλιξη.

Υπάρχουν πολλά ακόμα θέματα τα οποία δεν μπορέσαμε να συμπεριλάβουμε, δεδομένου του ότι το album θα έβγαινε πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΟ σε διάρκεια, άρα κουραστικό για έναν μέσο ακροατή. Οπωσδήποτε τα θέματα που θίγουμε αλληγορικά μας δίνουν όχι ευχάριστες εικόνες του σήμερα και του αύριο… Είναι απλά η πραγματικότητα που οφείλουμε να δούμε κατάματα.

Υπάρχει κάποιο κομμάτι του δίσκου που θεωρείτε ότι συνοψίζει καλύτερα το μήνυμα του “Evolution”;

– Πιστεύουμε πως όχι. Κάποιος που θέλει να έχει μια ολοκληρωμένη εικόνα, ναι, πρέπει να το ακούσει ολόκληρο και σίγουρα να έχει και τους στίχους ανα χείρας. Ή τουλάχιστον να προσέξει τι είναι αυτό που λέμε. Ενδεχομένως να συμφωνήσει, ενδεχομένως και όχι. Όλα είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Το κομμάτι “The Gateway To Knowledge” φιλοξενεί δύο σπουδαίους καλλιτέχνες, τον Kelly Shaefer (Atheist) και τον James Murphy (Death, Obituary, Testament). Τι σας ώθησε σε αυτές τις συνεργασίες και πώς επηρέασαν το τελικό αποτέλεσμα;

– Όλοι έχουν ένα Όνειρο Ζωης και εμείς φυσικά δεν αποτελούμε εξαίρεση! Η ιδέα ήρθε από τον webmaster μας και ιδιοκτήτη του AltarsOfMetal.com, Δημήτρη Πετράκη, ο οποίος είχε κάνει συνέντευξη και με τους δύο αυτούς καλλιτέχνες. Μας λέει «γιατί όχι?» Επικοινωνήσαμε λοιπόν πρώτα με τον Kelly R Shaefer ο οποίος σημειωτέων την άνοιξη του 2024 όταν έλαβε το mail ήταν σε περιοδεία με τους ATHEIST.

Η απάντηση ήταν «δώστε μου λίγο χρόνο να ακούσω το κομμάτι και αν μου αρέσει θα επικοινωνήσω…» Λίγες μέρες αργότερα ξαναστέλνει μήνυμα «θα ήθελα και τους στίχους και τα σημεία που θα θέλατε να τραγουδήσω…» Η χαρά μας βέβαια δεν περιγραφόταν! Ο James πάλι σε μια αντίστοιχη επικοινωνία όταν άκουσε το μέρος που θα έβαζε solo χάρηκε γιατί του έδινε «αέρα» παιξίματος.

Εμείς δεν ανακοινώσαμε τίποτα μέχρι να φτάσει το υλικό να «δέσει» με τη μείξη του album, κάτι που έγινε εύκολα. Το σημαντικό σε αυτή την υπόθεση –και κάτι που δεν το ξέρει ο κόσμος- είναι το ότι αυτοί οι δύο καλλιτέχνες και φίλοι ταυτόχρονα, για ΠΡΩΤΗ φορά συναντώνται σε ένα κομμάτι και αυτό είναι το “The Gateway To Knowledge”. Για όσους τυχόν δεν το έχουν ακούσει το βρίσκουν εδώ: 

Με περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην πλάτη σας, πώς έχει αλλάξει ο τρόπος που συνθέτετε; Τι κάνετε σήμερα διαφορετικά σε σχέση με τα χρόνια των πρώτων σας άλμπουμ;

– Το βασικό που έχει αλλάξει από τις πρώιμες μέρες είναι φυσικά η βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας. Πλέον ο μουσικός μπορεί να αποτυπώσει τις ιδέες του άρτια, να μεταφέρει τη σκέψη του στην υπόλοιπη ομάδα ολοκληρωμένα και πάνω εκεί να κάνει ο,τι αλλαγές χρειάζονται ώστε να ολοκληρωθεί αυτό που ξεκίνησε.

Εμείς περάσαμε και από την εποχή της κασέτας όπου έγραφες την ιδέα σου απλά και προσπαθούσες να περιγράψεις στους υπόλοιπους αυτό που είχες στο μυαλό σου. Το «σήμερα» στη σύνθεση θεωρεί κάτι τέτοιο απλά αδιανόητο. Η ακόμα και ανόητο! Και φυσικά κανένας δεν εύχεται να γυρίσουν τα χρόνια πίσω!

Ως ένα από τα μακροβιότερα και πιο αναγνωρίσιμα ελληνικά metal συγκροτήματα, πώς βλέπετε σήμερα την εγχώρια σκηνή;

– Στα καλύτερά της! Ναι! Έχουμε ΜΠΑΝΤΑΡΕΣ, έχουμε ΜΟΥΣΙΚΑΡΕΣ, έχουμε κυρίως καλά παιδιά, φιλότιμα που δουλεύουν και δουλεύουν σκληρά! Δεν υπάρχει πλέον το «για Ελληνικό καλό είναι» ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σβήστηκε αυτή η ρετσινιά! Σε σημεία τολμάμε να πούμε ότι ΝΑΙ! Ακουγόμαστε καλύτεροι από κορυφές του εξωτερικού ή τουλάχιστον τολμάμε να τους παίξουμε μπάλα και να βγούμε τουλάχιστον ισόπαλοι. Ο κόσμος πλέον σύμμαχος, βλέπεις να πηγαίνει στα live, να στηρίζει αυτές τις προσπάθειες από όλα τα είδη, προσπάθειες που για τους δημιουργούς δεν αποφέρουν κανένα οικονομικό όφελος.

Γεμάτες, ωραίες παραγωγές, καθαρές, που βγαίνουν από Ελληνικά studios, τα οποία πλέον τα εμπιστεύονται και ξένα ονόματα, κάτι αδιανόητο μόλις 10 χρόνια πριν! Ένα πράγμα μόνο! Και το ζητάμε εμείς. Οι ACID DEATH, σαν τελευταίο στάδιο, σαν τελευταία πράξη για να ολοκληρωθεί αυτό το πράγμα που ξεκίνησε πολύ-πολύ πίσω με πολύ κόπο και δάκρυα. ΕΝΟΤΗΤΑ! Είμαστε εδώ όλοι για τον ίδιο σκοπό! Κανένας μην το ξεχνάει αυτό!

Πιστεύετε ότι η ελληνική metal έχει πλέον φτάσει σε ένα σημείο διεθνούς ωριμότητας;

– Ναι! Και το λέμε με σιγουριά! Παρόλο που γεωγραφικά είμαστε απομονωμένοι. Είμαστε όμως πλέον ΣΟΒΑΡΟΙ σε αυτό που κάνουμε!

Τι νοσταλγείτε περισσότερο από την underground ελληνική σκηνή των 90s; Και τι δεν θα θέλατε με τίποτα να επιστρέψει; Συγκριτικά με τότε, θεωρείτε ότι σήμερα μια μπάντα έχει περισσότερο χώρο να τολμήσει ή η υπερπληροφόρηση κάνει τα πάντα πιο “ομογενοποιημένα”;

– Αυτό που υπήρχε τότε, χωρίς βέβαια να είναι και απόλυτη ουσία, ήταν ο αυθορμητισμός και μια καλώς εννοούμενη «παιδικότητα» ή αφέλεια ή ακόμα και «άγνοια κινδύνου», στοιχεία που τα συναντούσες εκείνες τις εποχές. Σε κάποιες περιπτώσεις, ναι, μας λείπουν αυτά τα στοιχεία. Τολμούσαμε τότε με ένα demo να χτυπήσουμε την πόρτα μιας δισκογραφικής και αυτή η πόρτα –δύσκολα μεν- να ανοίξει.

Σήμερα το να διανοηθείς να στείλεις ένα demo, όσο καλό και να είναι και να ζητήσεις συμβόλαιο, σημαίνει πως απλά θα χάσεις το χρόνο και τα χρήματά σου. Σίγουρα η προχειρότητα, όχι πάντα υπαιτιότητάς μας, η μιζέρια του «έλα μωρέ καλό είναι…» δε θα θέλαμε να γυρίσει ποτέ ξανά. Σήμερα μια μπάντα έχει τη δυνατότητα να έχει στα χέρια της πληθώρα εργαλείων ώστε να παρουσιάσει τη δουλειά της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Εκεί βέβαια χρειάζεται η προσοχή ώστε η υπερπληροφόρηση που υπάρχει σήμερα να μη σταθεί αιτία στο να χάσει η μπάντα ή ο καλλιτέχνης την ουσία. Την ταυτότητά του.

Από το κλασικό thrash των πρώτων χρόνων μέχρι το progressive death metal που σας καθιέρωσε, η πορεία σας ήταν πάντα τολμηρή και πειραματική. Υπήρξε στιγμή που φοβηθήκατε πως η μουσική σας προχωρούσε “πιο μπροστά” από ό,τι μπορούσε να ακολουθήσει η εποχή; Και πόσο διαφορετικοί επιστρέψατε το 2011 ως μπάντα αλλά και ως άνθρωποι;

– Αυτή είναι δύσκολη ερώτηση… Κι εμείς λοιπόν είχαμε αυτή την καλώς εννοούμενη «Άγνοια Κινδύνου». Στο Pieces Of Mankind με μόλις 100 ώρες budget καταφέραμε να μπερδέψουμε το Death Metal με την Jazz και το Fusion, σε μια εποχή που κάτι τέτοιο φάνταζε για κάποιους άπιαστο, για κάποιους άλλους ηλίθιο. Στα μάτια κάποιων άλλων πάλι αυτό ήταν και προκλητικό –ποιοι είναι αυτοί που τολμάνε τα πατήσουν τέτοια μονοπάτια και ποια γνώση έχουν για να το κάνουν?- Εμείς απλά κάναμε αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με το “Rnadom’s Manifest”, μόνο που εκεί οι «παλιοί» ήταν υποψιασμένοι και οι «νέοι» άρχισαν να το βρίσκουν ενδιαφέρον το να ακούν κάτι που δε θυμίζει και τόσο ο,τι άλλο κυκλοφορεί εκεί έξω… Ήταν και τα πρώτα Prog/Tech Death Metal μεγάλα ονόματα του εξωτερικού που είχαν δώσει σαφές στίγμα… Το 2011 για εμάς ήταν πραγματικό στοίχημα. Θέλαμε να επιστρέψουμε όχι ως περιοδεύων θίασος που αναμασάει τις παλιές δουλειές του, κάνει κανα live στη χάση και στη φέξη και θεωρείται “True”.

Πάνω από όλα όμως για να επιστρέψουμε έπρεπε να λύσουμε αυτά που μας οδήγησαν στην απόλυτη καταστροφή το 2001. Από αυτό ξεκινήσαμε. Αυτομάτως αυτό μας έκανε και διαφορετικούς σαν ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν, μάχονται για αυτό που κάνουν και συνεχίζουν…Συνεχίζουν σταθερά.

Αν μπορούσατε να μιλήσετε στους Acid Death του 1991, ποια προειδοποίηση ή συμβουλή θα δίνατε;

– Μία λέξη μόνο. «Πρόσεχε!» Πρόσεχε τι κάνεις, πρόσεχε πώς το κάνεις πρόσεχε με ποιους το κάνεις!

Τι θα θέλατε να πει ο νέος ακροατής όταν ακούσει Acid Death για πρώτη φορά;

– Αυτό δε θα μπορούμε ποτέ να το πούμε εμείς! Ο κάθε Ακροατής είναι μια προσωπικότητα, έχει τα δικά του κριτήρια. Εμείς σίγουρα θα χαρούμε αν πει «μου άρεσε» σίγουρα θα προβληματιστούμε αν πει «δεν είναι καλό» και σίγουρα είμαστε εδώ να συζητήσουμε την άποψή του.

Αν σας έλεγαν να κάνετε μια διασκευή σε κάποιο συγκρότημα που κινείται σε έναν εντελώς διαφορετικό χώρο σας το δικό σας και να το φέρετε στα μέτρα σας, ποιο τραγούδι θα επιλέγατε και γιατί;

– Θα διαλέγαμε ίσως το Tom Sawyer των RUSH. Το βασικό θέμα αυτού του κομματιού είναι η απαρχή του Progressive Metal. Αυτό και μόνο αρκεί!

Ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας, ο επίλογος δικός σας.

– Εμείς ευχαριστούμε για την ωραία κουβέντα! Το “Evolution” είναι εδώ και σας περιμένει να το ακούσετε!

https://www.aciddeath.net/
https://www.facebook.com/AcidDeathGR
https://www.youtube.com/aciddeathgr
https://www.instagram.com/aciddeathgr/