HELLOWEEN: “Giants & Monsters”

Το “Giants & Monsters” είναι το δεύτερο άλμπουμ των επανενωμένων Helloween, με όλα τα εμβληματικά μέλη εντός της σύνθεσης.

Πρόκειται για μία δισκογραφική δουλειά που δεν επιδιώκει απλώς να αναβιώσει το ένδοξο παρελθόν, αλλά να το υπερβεί μέσα από συνθέσεις που ακροβατούν ανάμεσα στον επικό ηρωισμό, στη συναισθηματική αναζήτηση και σε κοινωνικά-υπαρξιακά ερωτήματα.

Δεν πρόκειται για μια απλή επιστροφή στις ρίζες — είναι μια δήλωση παρόντος και μέλλοντος.

Η παραγωγή των Charlie Bauerfeind και Dennis Ward είναι στιβαρή, καθαρή και ισορροπημένη, χωρίς υπερβολές. Ο ήχος μοιάζει δυνατός αλλά ζωντανός, ενώ η μίξη επιτρέπει στις φωνές, τις κιθάρες, το μπάσο και τα ντραμς να αναπνέουν αρμονικά

Ο Daniel Löble χρησιμοποίησε τρία διαφορετικά σετ ντραμς για να δώσει την κατάλληλη αίσθηση σε κάθε κομμάτι — λεπτομέρεια που δείχνει τη σχολαστική φροντίδα της μπάντας.

Οι στίχοι κινούνται στον χώρο του φανταστικού, του διαλογισμού πάνω σε θεούς και σωτήρες — με έντονο μεταφορικό χαρακτήρα και αναφορές στην ύπαρξη, τη δύναμη και την ελπίδα, όλα με την υπογραφή της κλασικής μεταλλικής αφήγησης των Helloween.

Giants On The Run

Άνοιγμα με διάρκεια πάνω από 6 λεπτά, ένα σύνθετο, αφηγηματικό κομμάτι. Κινείται σε εναλλαγές ρυθμών: ξεκινά με επιθετικό τόνο, περνά σε μελωδική γέφυρα με πολυφωνία (Deris–Hansen) και κορυφώνεται με δυνατό ρεφρέν. Το θέμα είναι καθαρά αλληγορικό: οι «γίγαντες» είναι οι τελευταίοι φορείς ηθικής μέσα σε έναν μεταμοντέρνο κόσμο που καταρρέει.

Μουσικά στοιχεία: Ταχύτητα στο κουπλέ, ευρύ φάσμα αρμονιών στο μεσαίο τμήμα, χρήση δίδυμων σόλο με Weikath–Gerstner.

Savior Of The World

Τραγούδι με βασική φωνή του Kiske, ο οποίος θυμίζει εποχές Keeper of the Seven Keys. Το θέμα είναι ο ρόλος του ήρωα στη σύγχρονη εποχή — όχι όμως του υπερανθρώπου, αλλά του ανθρώπου που σώζει μέσω της συνείδησης.

Κομμάτι που βασίζεται στον μελωδικό ρυθμό, σχεδόν ύμνος. Στίχοι που εναλλάσσουν το «εγώ» και το «εμείς». Φωνητική ακρίβεια με τεχνική που εντυπωσιάζει.

A Little Is A Little Too Much

Χιουμοριστικό, ειρωνικό αλλά και επικριτικό τραγούδι πάνω στην υπερκατανάλωση και τον εθισμό της κοινωνίας σε «λίγες απολαύσεις». Μια πιο ανάλαφρη στιγμή μουσικά, αλλά με «δόντι».

Ακουστικές πινελιές και φωνητική ερμηνεία του Deris που θυμίζει τη σόλο δουλειά του. Ιδανικό για χαμόγελο με νόημα.

We Can Be Gods

Ηχητικό οικοδόμημα πάνω στη θεματική της θεοποίησης του ανθρώπου. Όλοι οι τραγουδιστές συμμετέχουν σε ένα δραματικό μοτίβο που κορυφώνεται σε εναλλαγές ρεφρέν και μεσαίων σημείων. Στοχασμός πάνω στην αλαζονεία αλλά και τη δυνατότητα υπέρβασης του ανθρώπου.

Εναλλαγές κλίμακας, αλλαγές ρυθμού, και θεατρική προσέγγιση στη δομή. Από τα πιο «μεγαλεπήβολα» κομμάτια του άλμπουμ.

Into The Sun

Μπαλάντα. Απαλή αρχή με πιάνο και ακουστική κιθάρα, φωνή σχεδόν ψιθυριστή από τον Kiske. Η σταδιακή είσοδος ολόκληρου του συγκροτήματος δημιουργεί συναισθηματική κορύφωση. Το θέμα: απώλεια, ελπίδα, η επανένωση με κάτι αγαπημένο «μέσα στον ήλιο».

Συγκίνηση και απλότητα. Ξεχωρίζει για το ήθος του και την καθαρότητα του συναισθήματος.

This Is Tokyo

Ρυθμικό, ενεργητικό, φόρος τιμής στην Ιαπωνία, τη χώρα που ανέκαθεν στήριζε τους Helloween. Πιο χορευτικό, με έντονα στοιχεία ανατολικής μελωδίας, αλλά χωρίς να χάνει την ταυτότητα του συγκροτήματος.

Κομμάτι που φωνάζει «συναυλία», απευθύνεται κατευθείαν στο κοινό, σε καλεί να χορέψεις και να φωνάξεις.

Universe (Gravity For Hearts)

Οκτώ λεπτά καθαρής φαντασίας. Μια μίνι-συμφωνία που συνδυάζει την επιστημονική φαντασία με τον ρομαντισμό. Η βαρυτική έλξη των καρδιών είναι η νέα «φυσική δύναμη» του κόσμου.

Κομμάτι που ενώνει λυρισμό και τεχνική μαεστρία. Εναλλαγές από σχεδόν ατμοσφαιρικά περάσματα σε φρενήρη ριφ.

Hand Of God

Το χέρι του Θεού ως μεταφορά για την ανάγκη καθοδήγησης ή τον έλεγχο πάνω στον κόσμο. Θυμίζει κλασικά κομμάτια τύπου Eagle Fly Free αλλά με βαρύτερο τόνο.

Χρήση πολυρυθμίας στα τύμπανα, απρόσμενα σόλο, και φωνητικές διακυμάνσεις που φέρνουν σε «σύγκρουση» τα τρία ηχοχρώματα των τραγουδιστών.

Under The Moonlight

Ρομαντικό, σκοτεινό και πιο «νυχτερινό» τραγούδι. Μπορεί να θεωρηθεί η «σκιερή» πλευρά του Into the Sun. Σκέψεις για ό,τι ζει στη σκιά, για το ανέκφραστο, για τον θάνατο και την επιθυμία.

Κιθάρες με αρπίσματα, μέτριος ρυθμός, και μια πνιγμένη συγκίνηση που κρατιέται μέχρι το τέλος.

Majestic

Κλείσιμο με έμφαση στο μεγαλείο, την κάθαρση και τη θριαμβευτική αποδοχή του πεπρωμένου. Το πιο «επικό» και μακροσκελές τραγούδι του δίσκου (πάνω από 8 λεπτά).

Οργανική κορύφωση. Όλοι οι μουσικοί και τραγουδιστές ενώνονται για ένα φινάλε που μοιάζει με «τέλος εποχής». Πραγματική τελετουργία.

Συνολική αποτίμηση

Ηχητικά: Καθαρός, γεμάτος ήχος χωρίς υπερβολές. Η μίξη σέβεται τη δυναμική των οργάνων και την πολυφωνία.

Συνθετικά: Πλούτος ιδεών. Από μελωδίες ραδιοφώνου ως συνθέσεις επικής διάστασης.

Εκφραστικά: Οι τρεις φωνές δουλεύουν αλληλοσυμπληρωματικά. Κανένα εγώ δεν κυριαρχεί. Όλοι υπηρετούν την ενότητα.

Στίχοι: Αλληγορικοί, υπαρξιακοί, με λογοτεχνική διάθεση. Όχι απλώς φράσεις για ρεφρέν.

Για τον ακροατή του μέλλοντος: πρόκειται για ένα άλμπουμ που ενώνει τη δύναμη, τη μελωδική ακρίβεια, το συναίσθημα και τη φαντασία και τα παρουσιάζει με τρόπο άμεσο και συγκινητικό.

Το “Giants & Monsters” δεν είναι δίσκος που πατάει απλώς στην κληρονομιά των Helloween — είναι έργο ενσυνείδητης εξέλιξης. Σαν να ήθελαν να φτιάξουν ένα άλμπουμ για τα επόμενα είκοσι χρόνια, χωρίς εκπτώσεις ούτε προς το συναίσθημα ούτε προς τη δεξιοτεχνία. Από τα πιο ώριμα και πλούσια άλμπουμ τους.

Δημήτρης Βασιλάς
Για το Rock Attitude