MOONSPELL: “Far From God” | Review

Moonspell
“Far From God”

- Moonspell επιστρέφουν στις σκοτεινές, γοτθικές τους ρίζες και παραδίδουν έναν από τους πιο ατμοσφαιρικούς και συναισθηματικά φορτισμένους δίσκους των τελευταίων ετών.

Με το “Far From God”, οι Moonspell δεν επιχειρούν να κυνηγήσουν το παρελθόν τους. Δεν προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν νέο “Irreligious”, ούτε να επεκτείνουν την πιο φιλόδοξη και concept προσέγγιση του “1755” ή την εσωστρεφή, ατμοσφαιρική κατεύθυνση του “Hermitage”. Αντίθετα, επιλέγουν να αντλήσουν στοιχεία από κάθε δημιουργική περίοδο της καριέρας τους και να τα ενώσουν σε έναν δίσκο που ακούγεται ταυτόχρονα γνώριμος και ανανεωμένος.

Με τον γοτθικό ρομαντισμό, τη σκοτεινή ατμόσφαιρα και εκείνη τη μελαγχολία που τους καθιέρωσε ως μία από τις σημαντικότερες μπάντες του ευρωπαϊκού gothic metal. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η επιστροφή δεν μοιάζει καθόλου νοσταλγική. Αντιθέτως, ακούγεται ειλικρινής.

Από τις πρώτες νότες γίνεται φανερό ότι οι Moonspell δεν ενδιαφέρονται να εντυπωσιάσουν μέσω της βαρύτητας ή της επιθετικότητας. Το “Far From God” είναι ένας δίσκος που βασίζεται στην ατμόσφαιρα, στις σκιές και στις λεπτομέρειες.

Οι κιθάρες του Ricardo Amorim λειτουργούν περισσότερο ως αφηγητής παρά ως μέσο επίδειξης δύναμης, ενώ τα πλήκτρα του Pedro Paixão επιστρέφουν στον ρόλο που είχαν στις κλασικές δουλειές της μπάντας, δημιουργώντας χώρο και συναίσθημα αντί να κατακλύζουν τις συνθέσεις. Η παραγωγή αφήνει όλα τα όργανα να αναπνεύσουν και διατηρεί την ισορροπία ανάμεσα στη μελωδία και τη σκοτεινή ένταση.

Αν υπάρχει ένα στοιχείο που ενώνει όλες τις περιόδους των Moonspell, αυτό είναι η χαρακτηριστική παρουσία του Fernando Ribeiro. Στο “Far From God” ακούγεται πιο εκφραστικός από ποτέ. Η βαθιά βαρύτονη φωνή του παραμένει αναγνωρίσιμη από την πρώτη συλλαβή, όμως αυτή τη φορά αποφεύγει κάθε περιττή θεατρικότητα. Οι ερμηνείες του μοιάζουν πιο ώριμες, πιο ανθρώπινες και περισσότερο εσωτερικές.

Όταν απαιτείται, περνά σε πιο σκληρές εκφράσεις, όμως το κάνει με φειδώ. Έτσι, κάθε αλλαγή αποκτά πραγματικό βάρος και υπηρετεί το συναίσθημα της εκάστοτε σύνθεσης.

Τα τραγούδια που ξεχώρισα:

Η εισαγωγική “Cross Your Heart” μπορεί αρχικά να ξενίσει όσους περιμένουν μια άμεση έκρηξη σκοταδιού, όμως λειτουργεί ιδανικά ως εισαγωγή στον χαρακτήρα του άλμπουμ. Είναι ένα κομμάτι περισσότερο gothic παρά metal, με έντονη μελωδική διάθεση και εξαιρετικό refrain.

Το ομώνυμο “Far From God” αποτελεί ίσως την καλύτερη σύνοψη της αισθητικής του δίσκου. Η μπασογραμμή, οι ατμοσφαιρικές κιθάρες και η ερμηνεία του Ribeiro δημιουργούν μια σχεδόν τελετουργική αίσθηση, θυμίζοντας γιατί οι Moonspell εξακολουθούν να θεωρούνται σημείο αναφοράς στο gothic metal.

Το “Biblical” είναι μία από τις κορυφαίες στιγμές της κυκλοφορίας. Ξεκινά σχεδόν υπνωτικά και εξελίσσεται σταδιακά σε μία από τις πιο συναισθηματικές κορυφώσεις του άλμπουμ, αποδεικνύοντας πόσο καλά γνωρίζει η μπάντα την τέχνη της υπομονής στις συνθέσεις της.

Η ατμοσφαιρική δύναμη του “The Great Wolf in the Sky” θυμίζει σε αρκετούς ακροατές την εποχή του “Irreligious”, χωρίς όμως να καταλήγει σε αντιγραφή. Τα πλήκτρα, η ενορχήστρωση και η συνολική αίσθηση του κομματιού συγκαταλέγονται στις πιο εμπνευσμένες στιγμές του δίσκου.

Στο δεύτερο μισό του άλμπουμ, το “Our Freedom to Fall” φέρνει την απαραίτητη έκρηξη έντασης με τα πιο βαριά riffs της κυκλοφορίας, ενώ το επικό “Reconquista” λειτουργεί ως ιδανικό φινάλε, συνδυάζοντας σκοτεινή ατμόσφαιρα, δυναμική κορύφωση και μία από τις καλύτερες κιθαριστικές στιγμές του Ricardo Amorim. Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί το ξεχώρισαν ως το κορυφαίο τραγούδι του δίσκου.

Το “Far From God” δεν είναι από εκείνα τα άλμπουμ που αποκαλύπτουν όλα τους τα χαρτιά από την πρώτη επαφή. Αντίθετα, λειτουργεί σαν ένα αργό ταξίδι μέσα στη μελαγχολία και στον ρομαντισμό που χαρακτήριζαν ανέκαθεν τους Moonspell. Όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνει κανείς στις συνθέσεις, τόσο περισσότερες λεπτομέρειες ανακαλύπτει, είτε στις κιθαριστικές γραμμές είτε στις μικρές ενορχηστρωτικές παρεμβάσεις που δίνουν ξεχωριστή ταυτότητα σε κάθε τραγούδι. Αυτή η “slow burn” ποιότητα αναφέρεται επανειλημμένα και στις περισσότερες διεθνείς κριτικές.

Το “Far From God” δεν φιλοδοξεί να γίνει το νέο “Irreligious”. Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη δύναμή του. Οι Moonspell δεν κυνηγούν το παρελθόν τους. Επιλέγουν να θυμηθούν τι ήταν αυτό που τους έκανε ξεχωριστούς και να το αποδώσουν με τη σοφία και την ωριμότητα τριών δεκαετιών δημιουργίας.

Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος που δεν βασίζεται στην ταχύτητα ούτε στις εύκολες κορυφώσεις. Βασίζεται στην ατμόσφαιρα, στη συναίσθηση του χώρου, στη δύναμη της μελωδίας και, πάνω απ’ όλα, στην προσωπικότητα.

Ίσως να μην αποτελεί την πιο βαριά στιγμή της δισκογραφίας τους. Είναι όμως αναμφίβολα μία από τις πιο ουσιαστικές και πιο ολοκληρωμένες κυκλοφορίες τους μετά το “Extinct”, επιβεβαιώνοντας ότι οι Moonspell εξακολουθούν να έχουν λόγο ύπαρξης σε μια σκηνή που οι ίδιοι συνέβαλαν καθοριστικά να διαμορφωθεί.

Δημήτρης Βασιλάς
Για το Rock Attitude