Ataraxia, Glimmer Void, Glitter Grotesque @ Black Temple, Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2026 | Live Report

Τρία συγκροτήματα, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, μία κοινή γλώσσα, για όσους έχουν μάθει να ακούν πέρα από το προφανές

Ataraxia, Glimmer Void, Glitter Grotesque @ Black Temple, Σάββατο 23 Οκτωβρίου 2026 | Live Report

ATARAXIA, GLIMMER VOID, GLITTER GROTESQUE
BLACK TEMPLE
ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Η σκηνή του Black Temple φιλοξένησε μια ξεχωριστή συναυλιακή βραδιά με τους Ataraxia, Glimmer Void και Glitter Grotesque, σηματοδοτώντας την πολυαναμενόμενη επιστροφή των Ataraxia στην Ελλάδα και των Glimmer Void στη ζωντανή δράση.

Υπάρχουν βραδιές που τελειώνουν και ξέρεις ότι δεν θα τις ξεχάσεις εύκολα. Το Black Temple φιλοξένησε μια τέτοια βραδιά. Τρία συγκροτήματα, τρεις διαφορετικοί κόσμοι, μία κοινή γλώσσα, για όσους έχουν μάθει να ακούν πέρα από το προφανές…

 

Ανταπόκριση: Νίκος “Dr.D.” Χανακούλας
Φωτογραφίες: Κλεονίκη Κουκοπούλου

 

Το opening της βραδιάς το ανέλαβαν οι Glitter Grotesque, οι οποίοι μας έβαλαν με τον καλύτερο τρόπο στο κλίμα, σερβίροντας ένα ιδιαίτερο κοκτέιλ από dark blues, cinematic αναφορές και τον αλλόκοτο κόσμο του Tim Burton. Από το “In Heaven” του soundtrack του Eraserhead μέχρι τα “Fever” και “Gloomy Sunday”, το μουσικό τους σύμπαν δύσκολα μπαίνει σε καλούπια.

Στη διασκευή του “Old Time Religion”, που οι ίδιοι έχουν μετατρέψει σε “Old Fashion Glory”, αλλά και στη διασκευή τους στους Faith & the Muse, η τραγουδίστρια κάλεσε στη σκηνή τον Manos Six. Μια ωραία σύμπτωση, καθώς οι δύο τους είχαν εμφανιστεί μαζί ως Defile des Âmes στο Seelenschmerz Festival του 2023, ανοίγοντας τότε τη βραδιά πάλι για τους Ataraxia.

Η τραγουδίστρια Ιωάννα Noir Ζαχαροπούλου έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από κάποιο μακάβριο, παραμυθένιο cabaret, μαγνητίζοντας το κοινό με τη φωνή και τη σκηνική της παρουσία, ενώ εξίσου εξαιρετικοί ήταν και οι μουσικοί που τη συνόδευαν. Το φινάλε ήρθε με ένα ανατριχιαστικό mashup του “Hush Little Baby Jane”, από τον δίσκο τους, με το εμβληματικό θέμα του Halloween του John Carpenter. Ένας πραγματικά στοιχειωτικός συνδυασμός, από αυτούς που μπορούν να σου προκαλέσουν εφιάλτες.

Glitter Grotesque

Glitter Grotesque

Η επιστροφή των Glimmer Void ήταν μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή για όσους παρακολουθούσαμε την πορεία αυτής της neofolk μπάντας κι εγώ ομολογώ πως είχα την απορία πώς θα ήταν αυτή η επιστροφή τους μετά από περισσότερα από δέκα χρόνια απουσίας. Αν και είχαμε δει τη Θάλεια Μακρή στη σκηνή σε κάποιες guest εμφανίσεις με άλλα συγκροτήματα, η επιστροφή των Glimmer Void πάντως ήταν, το λιγότερο, επιβλητική.

Με επτά μουσικούς επί σκηνής, τον Στέλιο, συνδημιουργό των Glimmer Void, στο ακορντεόν, δύο κιθάρες, μπάσο, τύμπανα και βιολί, αλλά και κάποια ατμοσφαιρικά video, μας ταξίδεψαν στον ιδιαίτερο κόσμο τους. Και το σημαντικότερο είναι πως δεν στηρίχθηκαν απλώς στο παρελθόν. Αντίθετα, παρουσίασαν τρεις ακυκλοφόρητες συνθέσεις, τα “High Pride”, “Time” και ένα instrumental, καθώς και το καινούργιο video τους “Mother of All”, δείχνοντας πως αυτή η επιστροφή θα έχει και συνέχεια.

Η Θάλεια, σαν βασίλισσα βγαλμένη από κάποιο γοτθικό παραμύθι τρόμου, μας μίλησε για ψυχές που έχουν φύγει (“Goners”) και τους καταραμένους (“Tale of the Cursed and the Gifted”), πριν μας στείλει στη λήθη (“Oblivion”), λίγο πριν το τέλος (“Before the End”).

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς οι Glimmer Void καταφέρνουν να εκφράζουν τόσο έντονα συναισθήματα μελαγχολίας και χαρμολύπης, παραμένοντας ταυτόχρονα λυρικοί και με τη μουσική τους να βγάζει έναν δυναμισμό, κάτι που φυσικά το κοινό αντάμειψε με θερμό χειροκρότημα.

Glimmer Void

Glimmer Void

Η επιστροφή των Ataraxia στη χώρα μας ήταν από μόνη της ένα γεγονός. Το ότι δεν μας είχαν επισκεφτεί για πάνω από δύο δεκαετίες ήταν σχεδόν παράδοξο, δεδομένης της σύνδεσής τους με την Ελλάδα και των αναφορών στη μουσική τους, αλλά και του ότι σχεδόν όλοι οι τελευταίοι τους δίσκοι έχουν κυκλοφορήσει από ελληνικές εταιρείες (Sleazy Rider και Circle Music).

Σίγουρα το neofolk (ή το neoclassical) δεν έχει τη δόξα του παρελθόντος, όμως το κοινό τους αντάμειψε με την παρουσία του και γέμισε τον κάτω χώρο του Temple. Η Francesca Nicoli λοιπόν, φορώντας μια μάσκα και υπό τους ήχους του Αlabaster, όρμησε στη σκηνή και η τελετή ξεκίνησε. Στα πλήκτρα ήταν η Elena Previdi, πέρα από το κλασικό line up των Vandelli και Pagliari. Το πέρασμα των χρόνων, ομολογώ, δεν άγγιξε καθόλου την απόδοση της Francesca στα φωνητικά, καθώς έχει πάρει την ιταλική κλασική κληρονομιά και τη φέρνει στο σήμερα με μια απίστευτη εκφραστικότητα.

Το setlist στηρίχθηκε κυρίως στην πρόσφατη κυκλοφορία τους, το Sylfaera The Fair, καθώς και στους τελευταίους δίσκους (Centaurea, Pomegranate και Quasar), κάτι που δεν ενόχλησε κανέναν και προσωπικά βρήκα το setlist μαγευτικό. Μέσα σε περίπου μιάμιση ώρα αφεθήκαμε στους ρυθμούς των Ιταλών, οι οποίοι, σαν μια σύναξη μαγισσών, μας υπνώτισαν και μας πήγαν σε άλλους κόσμους και πραγματικότητες με τη μουσική τους. Η Francesca, αστάματητη και θεατρική, ήταν η απόλυτη ιέρεια της σκηνής, με τους υπόλοιπους μουσικούς να τη συνοδεύουν πιο διακριτικά, ενώ σε κάποια φάση η Κατερίνα Γερακάρη ανέλαβε τους ελληνικούς στίχους του “Llawarra”.

- Ataraxia τα τελευταία χρόνια, με τις κυκλοφορίες τους, περνούν μια από τις πιο δημιουργικές τους περιόδους και νομίζω πως αυτό φάνηκε και από τη συγκεκριμένη εμφάνιση. Μουσική που έχει αλήθεια και μας βοηθά να βρούμε την αλήθεια μέσα μας.

Φυσικά, στο encore δεν απογοήτευσαν τους παλιούς οπαδούς καθώς έπαιξαν το “Arpela” από το Lost Atlantis (1999) και το “Rocking Chair of Dreams” από το The Moon Sang on the April Chair (1995), επισφραγίζοντας έτσι μια μεγαλειώδη εμφάνιση.

Κάποιες συναυλίες δεν τελειώνουν όταν σβήνουν τα φώτα. Συνεχίζουν να αντηχούν και θα συνεχίζουν να ζουν μέσα μας…

Ataraxia

Ataraxia

 

 

 

 

Ανταπόκριση: Νίκος “Dr.D.” Χανακούλας
Φωτογραφίες: Κλεονίκη Κουκοπούλου
Για το Rock Attitude

 

Rock Attitude - logo

Rock Attitude Team

Rock Attitude. Music magazine featuring news, interviews, concerts, tributes, and many more related to rock & metal music.