Έφυγε απο τη ζωή ο frontman των New York Dolls, David Johansen
Ο David Johansen, ο οποίος ήταν ο τραγουδιστής του θρυλικού proto-punk συγκροτήματος της δεκαετίας του 1970 New York Dolls και ηχογραφούσε επίσης υπό το ψευδώνυμο Buster Poindexter, έφυγε απο τη ζωή την Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου, όπως ανακοίνωσε μέσω email η εκπρόσωπός του, Carla Parisi από την Kid Logic Media.
Σύμφωνα με δήλωση, ο μουσικός «πέθανε στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη το απόγευμα της Παρασκευής, κρατώντας τα χέρια της συζύγου του, Mara Hennessey, και της κόρης του, Leah, περιτριγυρισμένος από μουσική, λουλούδια και αγάπη». Ο Johansen ήταν 75 ετών.
Η δήλωση ανέφερε ότι ο Johansen «πέθανε από φυσικά αίτια μετά από σχεδόν μια δεκαετία ασθένειας», όμως ο μουσικός είχε επίσης αποκαλύψει πρόσφατα ότι έπασχε από καρκίνο σταδίου 4. Την ίδια περίοδο, η κόρη του, Leah Hennessey, ξεκίνησε μια εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων μέσω του Sweet Relief για να βοηθήσει στην κάλυψη του κόστους της φροντίδας και της ιατρικής του περίθαλψης.
Ο David Roger Johansen γεννήθηκε το 1950 στο Staten Island, όπου μεγάλωσε από μια μητέρα βιβλιοθηκάριο και έναν πατέρα πωλητή ασφαλειών.
Ο Johansen μιλούσε πάντα με αγάπη για τη γειτονιά του και είχε ηχογραφήσει ένα δίωρο podcast σχετικά με τα παιδικά του χρόνια, τα οποία πέρασε κάνοντας ποδήλατο, ακούγοντας δίσκους και ταλαιπωρώντας τις καλόγριες στο καθολικό σχολείο του.
Όπως πολλοί πρωτοπόροι του πρώτου κύματος του punk, ο Johansen μεγάλωσε ακούγοντας μανιωδώς blues και rock ‘n’ roll δίσκους, πολλούς από τους οποίους αγόραζε από το (τώρα κλειστό) κατάστημα Dew Dale Records.
Θαύμαζε καλλιτέχνες όπως ο Howlin’ Wolf, ο Lightnin’ Hopkins, ο Fats Domino, οι Platters, καθώς και τα γυναικεία συγκροτήματα της δεκαετίας του 1960, πολλά από τα οποία παρήγαγε ο Phil Spector.
Η επιρροή του τελευταίου είναι εμφανής στο τραγούδι των New York Dolls «Looking for a Kiss», το οποίο ξεκινά με τον Johansen να απαγγέλλει τους στίχους από το «Give Him a Great Big Kiss» των Shangri-Las: «When I Say I’m in Love, you best believe I’m in love: L-U-V», λίγο πριν μπει η μπάντα.
Χρόνια αργότερα, ο κιθαρίστας των Dolls, Johnny Thunders, επανέλαβε τη φράση στη διασκευή του τραγουδιού «Great Big Kiss» στον πρώτο του προσωπικό δίσκο, So Alone.
Στο λύκειο, ο Johansen παρακολουθούσε τα αδέλφια του (ήταν ένα από τα έξι) να συμμετέχουν σε μιούζικαλ, αλλά ο ίδιος επικεντρώθηκε στο να κάνει όνομα στη rock σκηνή της Νέας Υόρκης.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, εντάχθηκε στους New York Dolls και τραγούδησε στο ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους. Τότε, το συγκρότημα αποτελούνταν από τον Johansen, τον Sylvain Sylvain, τον μπασίστα Arthur “Killer” Kane, τον ντράμερ Jerry Nolan και τον κιθαρίστα Johnny Thunders.
Ο δίσκος, που παρήγαγε ο Todd Rundgren, προκάλεσε αντιδράσεις όταν κυκλοφόρησε το 1973, αλλά στη συνέχεια αναγνωρίστηκε ως κλασικό δείγμα glam rock και proto-punk.
Οι New York Dolls κυκλοφόρησαν ακόμα έναν στούντιο δίσκο, το Too Much Too Soon (1974), αλλά μετά από δύο εμπορικά αποτυχημένα άλμπουμ, η εταιρεία τους, Mercury, τούς άφησε. Μέσα στα επόμενα δύο χρόνια, το συγκρότημα διαλύθηκε για πρώτη φορά.
Ο Johansen κυκλοφόρησε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο, David Johansen, το 1978, ακολουθούμενος από αρκετά ακόμα άλμπουμ στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980. Αργότερα, δημιούργησε τον χαρακτήρα Buster Poindexter, με τον οποίο πέτυχε την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, τη διασκευή του «Hot Hot Hot» του Arrow, που έφτασε στο Νο. 45 του Billboard Hot 100.
Το 2004, ο πρώην τραγουδιστής των Smiths, Morrissey, βοήθησε τον Johansen να επανενωθεί με τους πρώην συναδέλφους του, Sylvain Sylvain και Arthur Kane, για συναυλίες στο Λονδίνο. Ο Kane πέθανε λίγο μετά την επανένωση, αλλά ο Johansen, ο Sylvain και άλλα μέλη ηχογράφησαν το 2006 το άλμπουμ One Day It Will Please Us to Remember Even This.
Οι επανενωμένοι Dolls κυκλοφόρησαν ακόμα δύο δίσκους: το Cause I Sez So (σε παραγωγή του Todd Rundgren) και το Dancing Backward in High Heels (2011).
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Johansen ήταν το θέμα του ντοκιμαντέρ Personality Crisis: One Night Only των σκηνοθετών Martin Scorsese και David Tedeschi.
«Γνωρίζω τον David Johansen εδώ και δεκαετίες, και η μουσική του ήταν σημείο αναφοράς από τότε που άκουσα τους Dolls ενώ έκανα το Mean Streets», δήλωσε ο Scorsese. «Τότε και τώρα, η μουσική του David αποτυπώνει την ενέργεια και τον ενθουσιασμό της Νέας Υόρκης. Τον βλέπω να παίζει ζωντανά συχνά και έχω γνωρίσει σε βάθος τις μουσικές του επιρροές.
Όταν παρακολούθησα την περσινή του εμφάνιση στο Café Carlyle, ήξερα ότι έπρεπε να τη κινηματογραφήσω – ήταν τόσο μοναδικό να βλέπεις την εξέλιξη της ζωής και του ταλέντου του σε μια τόσο οικεία ατμόσφαιρα. Για μένα, η συναυλία απέδωσε τη συναισθηματική δύναμη μιας ζωντανής μουσικής εμπειρίας».
