MALIGNEA: “A Aldeia”

- Malignea επέστρεψαν με το A Aldeia, δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου τους. Μιλάμε για concept δουλειά στα πορτογαλικά (τίτλοι/στίχοι/όνομα μπάντας όλα εκεί), με θεματολογία που πατάει πάνω σε αγροτικούς μύθους, προγονικούς φόβους και μια λαογραφική, “χωμάτινη” αίσθηση τρόμου άβολο συναίσθημα του “στο χωριό κάτι δεν πάει καλά”.

Το ωραίο με τους Malignea είναι πως έχουν χτίσει το άλμπουμ έτσι ώστε το νόημα να περνάει μέσα από τη δουλειά συνολικά και όχι μόνο μέσα από τους στίχους. Την ιστορία δεν χρειάζεται να σου την εξηγήσει ο στίχος για να την αντιληφθείς. Την νιώθεις στις αλλαγές δυναμικής, στα οπερατικά φωνητικά, στις μικρές gothic πινελιές και, κυρίως, στις φωνητικές μελωδίες που λειτουργούν σαν αφήγηση.

Σε επίπεδο ήχου, το power/symphonic είναι ο κορμός. Υπάρχει χτίσιμο, σκηνοθεσία και μια εμμονή στο να μη χαθεί η αίσθηση του τόπου. Οι κιθάρες σηκώνουν το επικό κομμάτι, τα συμφωνικά στοιχεία δίνουν την κινηματογραφική διάσταση, και οι gothic πινελιές έρχονται σαν σκιά πάνω από κάθε “λαμπερό” power σημείο, κρατώντας τη μαυρίλα εκεί που πρέπει.

Το άλμπουμ ανοίγει με το Laudes. Ατμοσφαιρικό, συμφωνικό, με αυτό το περίεργο δέος που το χαρακτηρίζει. Χτίζει ένταση σταδιακά, σε βάζει σε mood και σε αφήνει να κάνεις το πρώτο βήμα προς το “χωριό”.

Με το A Danca γίνεται το κλικ. Η μπάντα μπαίνει με ταχύτητα, μελωδίες και ρεφρέν που γράφτηκε για τις ζωντανές εμφανίσεις της μπάντας. Εδώ ακούγεται καθαρά η power/symphonic βάση τους, αλλά έχει και κάτι το επιβλητικό, σχεδόν τελετουργικό αυτός ο χορός που είμαστε καλεσμένοι.

Στο A Bruxa οι Malignea έχουν πιο έντονα gothic χρώματα και μια αίσθηση αφήγησης που σε μεταφέρει στον κόσμο του χωριού, στις δοξασίες εκείνων των ανθρώπων, στους θρύλους και στις μάγισες.

Το ομώνυμο A Aldeia είναι κομβικό σημείο γιατί φέρνει πιο έντονα στο προσκήνιο το folk στοιχείο, σαν ρυθμική και αισθητική επιλογή που δένει με το concept. Εδώ οι ταχύτητες πέφτουν, οι Malignea περπατάνε σε πιο epic/heavy μονοπάτια, λιγότερο φανταχτερά, πιο “βαριά”, και το αποτέλεσμα βγάζει μια ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια.

Στο κομμάτι που ακολουθεί, το O Poco, η μπάντα παρουσιάζει μια μπαλάντα με διακριτικό gothic/folk άρωμα. Είναι από εκείνες τις στιγμές που το άλμπουμ δεν σε κερδίζει με ένταση, αλλά με υποβολή.

Στο έκτο κομμάτι, το O Moinho, οι Malignea βαραίνουν για τα καλά. Αργόσυρτο, βαρύ με doom αποχρώσεις στις κιθάρες και μια επικότητα που δεν βγαίνει από “ταχύτητα”, αλλά από τον όγκο των riffs που είναι σαν να βγαίνουν σιγά σιγά και απειλιτικά από κάποιο κακό λαγούμι. Εδώ οι ερμηνείες παίζουν τεράστιο ρόλο, μεταφέροντας όλο τον δραματικό τόνο της σύνθεσης.

Με το O Rei Do Inferno επιστρέφουμε στην power/symphonic “κανονικότητα”, αλλά με πιο κολασμένη διάθεση: riffs που δαγκώνουν πιο άγρια και από τα σκυλιά του χωριού, ιδιαίτερες μελωδικές γραμμές και ένα κομμάτι υπογραφή στο power metal. Είναι το κομμάτι που σε σηκώνει ξανά όρθιο, σου θυμίζει τον βασικό πυρήνα του δίσκου και σε προετοιμάζει για το κλείσιμο.

Το Vesperas κατεβάζει αυλαία όπως πρέπει: όχι απλά “τελειώνουμε”, αλλά δίνει την αίσθηση ότι η ιστορία τελείωσε και αυτή η διακριτική, γλυκιά μελαγχολία έρχεται για να δέσει την εμπειρία.

Το A Aldeia είναι από τις περιπτώσεις που η γλώσσα δεν γίνεται εμπόδιο – γίνεται μέρος της μαγείας. Ακόμα κι αν δεν καταλαβαίνεις τους στίχους, η μπάντα έχει φροντίσει να σου μεταφέρει πλοκή, συναίσθημα και εικόνες με καθαρά μουσικά μέσα.

Και αυτό, για concept δίσκο, είναι ίσως το μεγαλύτερο παράσημο. Αν θες power/symphonic με ουσία, gothic ατμόσφαιρα και folk “χρώμα” που δένει οργανικά με το concept, οι Malignea είναι μια εξαιρετική επιλογή.

Αφροδίτη Κ.
Για το Rock Attitude