AFTERWISE: “Disintegration” | Review

Afterwise
“Disintegration”

Οι Αθηναίοι Afterwise δημιουργούν το “Disintegration”, έναν εξ ολοκλήρου instrumental δίσκο, ο οποίος δεν βασίζεται στην τεχνική επίδειξη ούτε στις εύκολες κορυφώσεις. Αντίθετα, επενδύει στην υπομονή, στις δυναμικές εναλλαγές και στην ατμόσφαιρα, χτίζοντας έξι συνθέσεις που λειτουργούν περισσότερο ως κεφάλαια μιας ενιαίας αφήγησης παρά ως αυτόνομα τραγούδια.

Από την πρώτη κιόλας ακρόαση γίνεται εμφανές ότι οι Afterwise γνωρίζουν πολύ καλά τη γλώσσα του σύγχρονου post rock και post metal. Οι αναφορές σε συγκροτήματα όπως οι Russian Circles, ISIS, Cult of Luna ή ακόμη και οι πιο ατμοσφαιρικές στιγμές των Pelican γίνονται αισθητές, χωρίς όμως να κυριαρχούν πάνω στη δική τους προσωπικότητα. Αντί να αντιγράφουν τις επιρροές τους, τις χρησιμοποιούν ως αφετηρία για να δημιουργήσουν έναν ήχο που χαρακτηρίζεται από κινηματογραφική ανάπτυξη, συναισθηματική ένταση και αξιοσημείωτη ωριμότητα.

Το σημαντικότερο είναι ότι οι συνθέσεις δεν μοιάζουν ποτέ στατικές. Κάθε λεπτό οδηγεί οργανικά στο επόμενο, δημιουργώντας μια αίσθηση συνεχούς εξέλιξης.

Ένα από τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματα του “Disintegration” είναι η διαχείριση του χώρου. Σε μια εποχή όπου πολλές παραγωγές επιδιώκουν να ακούγονται διαρκώς “γεμάτες”, οι Afterwise αφήνουν τη μουσική να αναπνεύσει. Οι ήσυχες στιγμές δεν λειτουργούν ως διάλειμμα ανάμεσα στις εκρήξεις. Είναι αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης και γι’ αυτό οι κορυφώσεις αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη δύναμη όταν τελικά έρχονται. Αυτό είναι και ένα από τα στοιχεία που υπογράμμισαν αρκετές από τις πρώτες κριτικές του δίσκου.

Τα κομμάτια του άλμπουμ:

Το εναρκτήριο “Equilibrium” θέτει εξαρχής το αισθητικό πλαίσιο του άλμπουμ. Ξεκινά με υπομονή, χτίζοντας σταδιακά ένταση μέχρι να οδηγηθεί σε μια εντυπωσιακή κορύφωση που λειτουργεί ως ιδανική εισαγωγή στον κόσμο των Afterwise.

Το “StructureForms” είναι ίσως η πιο απαιτητική σύνθεση του δίσκου. Με συνεχείς μεταβολές δυναμικής και περίτεχνη ανάπτυξη, αποδεικνύει ότι η μπάντα δεν φοβάται τις μεγάλες διάρκειες όταν έχει πραγματικά κάτι να αφηγηθεί.

Το “LeavesBecomeDust” αποτελεί μία από τις πιο συναισθηματικές στιγμές της κυκλοφορίας. Οι κιθάρες κινούνται σχεδόν αιωρούμενες πάνω από το rhythm section, δημιουργώντας μια μελαγχολική αλλά ιδιαίτερα όμορφη ατμόσφαιρα. 

Από την άλλη, το “TowersBreatheForUs” είναι ίσως το σημείο όπου οι Afterwise αποκαλύπτουν πλήρως τη συνθετική τους ωριμότητα. Η υποδειγματική κλιμάκωση, οι ευρύχωρες κιθάρες και η υπομονή με την οποία αναπτύσσεται η σύνθεση το έχουν ήδη αναδείξει ως ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του άλμπουμ.

Το “SilverFeedsSilence” φέρνει τις πιο έντονες post metal εξάρσεις του δίσκου, ισορροπώντας ιδανικά ανάμεσα στις ambient στιγμές και στις βαριές κιθαριστικές εκρήξεις.

Τέλος, το σχεδόν οκτάλεπτο “Renascence” λειτουργεί ως ιδανικός επίλογος. Δεν αναζητά ένα θεαματικό φινάλε, αλλά μια σταδιακή κάθαρση, αφήνοντας τον ακροατή με την αίσθηση ότι ολοκληρώθηκε ένα ενιαίο μουσικό ταξίδι.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην παραγωγή. Η ηχογράφηση και η μίξη πραγματοποιήθηκαν στο BlackBox Studio της Αθήνας, ενώ το mastering έγινε στα Unreal Studios. Το αποτέλεσμα είναι ένας ήχος καθαρός, βαθύς και εξαιρετικά δυναμικός, που αποφεύγει τη συμπίεση και επιτρέπει στις λεπτομέρειες των συνθέσεων να αναδειχθούν. Οι κιθάρες απλώνονται φυσικά στο στερεοφωνικό πεδίο, το μπάσο διατηρεί σταθερή παρουσία και τα τύμπανα στηρίζουν τις συνεχείς μεταβολές χωρίς να κυριαρχούν.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα των Afterwise δεν είναι ότι έγραψαν έναν πολύ καλό post metal δίσκο. Είναι ότι απέφυγαν τη μεγαλύτερη παγίδα του είδους. Δεν αναλώνονται σε ατελείωτες επαναλήψεις ούτε στηρίζονται αποκλειστικά στη γνωστή λογική “ήρεμο μέρος, μεγάλη έκρηξη”. Κάθε σύνθεση έχει τον δικό της χαρακτήρα και τη δική της εσωτερική πορεία, κάτι που κρατά το ενδιαφέρον αμείωτο από την αρχή μέχρι το τέλος. Αυτό είναι σπάνιο για ένα ντεμπούτο.

Με το “Disintegration”, οι Afterwise παρουσιάζουν έναν από τους πιο ολοκληρωμένους ελληνικούς instrumental post rock/post metal δίσκους των τελευταίων ετών.

Η ωριμότητα των συνθέσεων, η εξαιρετική παραγωγή και η κινηματογραφική ανάπτυξη των ιδεών αποδεικνύουν ότι η μπάντα δεν αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο ιδίωμα ως άσκηση ύφους, αλλά ως μέσο αφήγησης.

Το “Disintegration” δεν είναι ένας δίσκος που θα σε κερδίσει μέσα σε τρία λεπτά. Είναι ένας δίσκος που σε καλεί να του αφιερώσεις χρόνο. Και όσο περισσότερο τον ακούς, τόσο περισσότερο αποκαλύπτει τις αρετές του.

Δημήτρης Βασιλάς
Για το Rock Attitude