SENSE OF FEAR: “Infernal Decay” | Review

Sense Of Fear
“Infernal Decay”

- Sense of Fear παρουσιάζουν έναν δίσκο που μυρίζει αυθεντικό heavy/thrash metal και αποδεικνύει ότι η ωριμότητα μιας μπάντας δεν μετριέται από το πόσο αλλάζει, αλλά από το πόσο εξελίσσει τον χαρακτήρα της.

Οκτώ χρόνια μετά το “As the Ages Passing By…”, οι Κοζανίτες επιστρέφουν με έναν δεύτερο δίσκο που γράφτηκε χωρίς πίεση και χωρίς βιασύνη. Δεν υπάρχουν τραγούδια που μοιάζουν να μπήκαν για να συμπληρωθεί η διάρκεια του άλμπουμ, ούτε στιγμές που δίνουν την αίσθηση ότι η έμπνευση εξαντλείται. Όλα έχουν το σκοπό τους και δεν θα μιλούσαμε για τον ίδιο δίσκο αν κάποιο από αυτά δεν υπήρχε. Ο δίσκος διατηρεί σταθερά το ενδιαφέρον του μέχρι το τέλος, κάτι ιδιαίτερα σημαντικό για μια δουλειά που ξεπερνά τα 57 λεπτά.

Η μεγάλη δύναμη των Sense of Fear βρίσκεται στις κιθάρες. Τα riffs είναι το βασικό όπλο της μπάντας και πάνω τους χτίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα του άλμπουμ. Heavy metal, αμερικανικό power και thrash συνυπάρχουν αρμονικά, χωρίς καμία από τις τρεις πλευρές να κυριαρχεί απόλυτα.

Οι επιρροές από μπάντες όπως οι Iced Earth, Metal Church και Nevermore γίνονται εμφανείς, όμως λειτουργούν ως σημείο αναφοράς και όχι ως αυτοσκοπός. Οι Sense of Fear έχουν πλέον αποκτήσει τη δική τους ταυτότητα και αυτό ακούγεται σχεδόν σε κάθε σύνθεση.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει και στην παραγωγή. Ο ήχος είναι ογκώδης, θρασύς και καλοακονισμένος, αλλά και σύγχρονος αρκετά για να κερδίσει μια θέση στην σκηνή της εποχής, ενώ φέρνει μαζί του και όλα εκείνα τα στοιχεία που βρίσκουν και χτυπάνε στη νοσταλγία. Οι δύο κιθάρες συνεργάζονται ιδανικά, το rhythm section διατηρεί διαρκώς την ένταση, ενώ τα φωνητικά κινούνται με άνεση τόσο στις επιθετικές όσο και στις πιο μελωδικές στιγμές.

Το “Cerberus” φθάνει θρασύ, βρόμικο και γρεζάτο για να μας βάλει στον ήχο. Μετά την ομώνυμη εισαγωγή του δίσκου, έρχεται η πρώτη καλή σφαλιάρα. Το “Empathy To Darkness” εξίσου κοφτερό και σκοτεινιασμένο, με παιξίματα που τονίζουν τις thrash επιρροές εδραιώνει και επίσημα το ύφος και την πορεία του δίσκου για τον ακροατή.

Το “Conflict of Interest” μας γυρνάει για τα καλά στα ‘90ς, με μαυρίλες και χεβοθρασίλες βγαλμένες από τις ιστορικές εποχές του Dante’s Inferno των Iced Earth. Από την άλλη, έχουμε το Kiss of War που περνάει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, στην Αγγλία, και φέρνει ευρωπαϊκό και συγκεκριμένα βρετανικό heavy metal αέρα στον δίσκο.

Από τις κορυφαίες στιγμές του δίσκου ξεχωρίζουν το ατμοσφαιρικό “Labyrinth”, με την εξαιρετική συμμετοχή του Σάκη Τόλη, το επικό “The Shallow Journey of Your Soul”, που αποτελεί και τη συνθετική κορύφωση του άλμπουμ, αλλά και το εκρηκτικό “Retaliation”, το οποίο κλείνει τον δίσκο με την απαιτούμενη thrash ένταση και μανία. Από την άλλη πλευρά, το instrumental “Ethereal Requiem” αποδεικνύει ότι η μπάντα μπορεί να δημιουργήσει ατμόσφαιρα και συναίσθημα χωρίς να βασίζεται αποκλειστικά στην επιθετικότητα, ενώ λειτουργεί και σαν μια μικρή στιγμή ανάπαυλας στη μέση του άλμπουμ.

Εκεί που πραγματικά κερδίζει το “Infernal Decay” είναι στη συνολική του εικόνα. Δεν βασίζεται σε ένα ή δύο δυνατά singles, αλλά λειτουργεί ως ολοκληρωμένο άλμπουμ. Ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς να χάνεται το ενδιαφέρον ούτε λεπτό.

Σε μια εποχή όπου αρκετές κυκλοφορίες heavy metal ακολουθούν ασφαλείς συνταγές ή προσπαθούν να προσεγγίσουν πιο εμπορικά ακροατήρια, οι Sense of Fear επιλέγουν να μείνουν πιστοί σε αυτό που γνωρίζουν καλύτερα. Το αποτέλεσμα δεν ακούγεται παλιομοδίτικο, αλλά διαχρονικό.

Το “Infernal Decay” είναι ένας ώριμος, καλοδουλεμένος και ειλικρινής heavy/thrash δίσκος, που δικαιώνει απόλυτα την οκταετή αναμονή και τοποθετεί τους Sense of Fear ανάμεσα στις πιο αξιόλογες ελληνικές metal μπάντες της γενιάς τους.

Αφροδίτη Κ.
Για το Rock Attitude