BUTT SPLITTERS: “Nibelvirch”

Butt Splitters

Nibelvirch

Οι Butt Splitters δεν είναι από τα συγκροτήματα που ξεκινούν με manifesto περί «καλλιτεχνικής αναζήτησης» — το δικό τους ήταν απλό και τίμιο: να περάσουν καλά και να κάνουν και τον κόσμο να περάσει καλά. Και αυτό φαίνεται.

Σχηματισμένοι το 2019, κουβαλούν μια πολυσυλλεκτική επιρροή που ξεκινά από Iron Maiden και Metallica, περνά από System of a Down και Rage Against the Machine, και φτάνει μέχρι Van Halen και AC/DC. Αυτό μεταφράζεται σε έναν ήχο που δεν φοβάται να είναι άμεσος, groovy και συχνά χαοτικός με την καλή έννοια — περισσότερο live-oriented παρά εγκεφαλικός.

Η πρώτη τους περίοδος δείχνει μια μπάντα που πατάει στο fun factor και στο genre mashup, χωρίς να καίγεται για συνοχή. Όμως το lockdown του 2020 λειτούργησε ως turning point. Εκεί που άλλοι πάγωσαν, οι Butt Splitters γύρισαν προς τα μέσα και δούλεψαν πάνω σε ένα concept βασισμένο στα ημερολόγια του Paul Amadeus Dienach — μια επιλογή που από μόνη της δείχνει στροφή προς κάτι πιο φιλόδοξο και αφηγηματικό.

Το αποτέλεσμα ήταν το Nibelvirch, ένας δίσκος που αποκαλύπτει τη «δεύτερη όψη» τους: όχι απλά μια παρέα που jam-άρει, αλλά ένα σχήμα που μπορεί να χτίσει ιδέα, ατμόσφαιρα και θεματική συνοχή.

Το Nibelvirch δεν πετάει από πάνω του τις επιρροές τους — αντίθετα, τις οργανώνει. Τα heavy metal leads συνυπάρχουν με πιο μοντέρνα groove περάσματα, ενώ οι δομές δείχνουν μεγαλύτερη προσοχή στη ροή. Υπάρχει μια ξεκάθαρη προσπάθεια να ειπωθεί μια ιστορία και όχι απλά να παρατεθούν κομμάτια. Αυτό δίνει βάθος, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και προκλήσεις: σε σημεία, η μπάντα μοιάζει να παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στο αυθόρμητο ύφος της και στην ανάγκη για πιο «σοβαρή» αφήγηση. Δεν χάνει τον χαρακτήρα της, αλλά δεν τον έχει και απόλυτα τιθασεύσει.

Σε επίπεδο εκτέλεσης, το line-up λειτουργεί δεμένα, με τα δύο κιθαριστικά να δίνουν τον βασικό όγκο και ρυθμικό drive, ενώ η ρυθμική βάση κρατά το υλικό στιβαρό χωρίς περιττές επιδείξεις. Τα φωνητικά του Stefano Firmani υπηρετούν τον ρόλο τους επαρκώς, προσαρμοζόμενα τόσο στις πιο επιθετικές όσο και στις πιο αφηγηματικές στιγμές, χωρίς όμως να γίνονται το απόλυτο σημείο αναφοράς.

Συνολικά, οι Butt Splitters με το Nibelvirch κάνουν ένα ξεκάθαρο βήμα από το «παίζουμε για να περάσουμε καλά» στο «έχουμε κάτι να πούμε». Δεν έχουν φτάσει ακόμη στο σημείο όπου όλα δουλεύουν άψογα, αλλά αυτή η μετάβαση είναι που κάνει το album ενδιαφέρον.

Είναι ένας δίσκος που δείχνει δυνατότητες και κατεύθυνση, ακόμη κι αν δεν τις αξιοποιεί πλήρως. Για μια μπάντα που ξεκίνησε με στόχο το fun, αυτό από μόνο του είναι εξέλιξη — και ίσως το πιο ελπιδοφόρο στοιχείο για το τι θα ακολουθήσει.

Αφροδίτη Κ.
Για το Rock Attitude