BLACK REUSS: “Death”

Black Reuss

Death

Από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα, νιώθεις πως δεν πρόκειται για το τέλος μιας ιστορίας, αλλά για την εξάλειψη της ίδιας της ανάγκης για ιστορίες.

Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ: ΠΝΙΓΜΕΝΗ ΣΤΗ ΣΚΙΑ

Ο ήχος είναι πιο βαρύς από κάθε προηγούμενο κεφάλαιο. Όχι απλώς “heavy” – αλλά υπαρξιακά ασήκωτος. Οι κιθάρες χτίζουν ένα τοπίο που θυμίζει ερείπια μετά από τελετουργική καταστροφή, ενώ τα ambient στοιχεία λειτουργούν σαν ομίχλη που δεν αφήνει τίποτα να φανεί καθαρά.
Δεν υπάρχει χώρος για φως εδώ. Μόνο αντανακλάσεις του.

ΘΕΜΑΤΙΚΗ: ΟΧΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ – Η ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ

Εκεί που πολλά gothic metal άλμπουμ ερωτοτροπούν με τον θάνατο, το Death τον αντιμετωπίζει με ψυχρή, σχεδόν φιλοσοφική διαύγεια.
Το “Oblivion” είναι απώλεια χωρίς δράμα — μια ήρεμη βύθιση.
Το “Endgame” είναι η συνειδητοποίηση ότι δεν υπήρξε ποτέ διαφυγή.
Το “Phoenix” δεν είναι αναγέννηση — είναι ειρωνεία.
Το “Elysium” δεν προσφέρει λύτρωση — μόνο μια ψευδαίσθηση γαλήνης πριν το τίποτα.
Ο ποταμός της ζωής, που διατρέχει όλη τη δισκογραφία τους, εδώ δεν εκβάλλει. Στερεύει.

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ MAURIZIO DOTTORΕ: ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΕ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΙΚΗ

Ο Maurizio Dottore δεν τραγουδά εδώ με την έννοια της ερμηνείας. Η φωνή του ακούγεται σαν κάτι που έχει ήδη αποκοπεί από το σώμα. Είναι εξομολόγηση χωρίς αποδέκτη.
Δεν υπάρχει κάθαρση. Μόνο καταγραφή.

ΤΑ ΤΥΜΠΑΝΑ: Η ΚΑΡΔΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑ ΑΚΟΜΑ

Ο Diego Rapacchietti δίνει στο άλμπουμ μια παράξενη αντίφαση: ενώ όλα γύρω καταρρέουν, ο ρυθμός παραμένει ακριβής, σχεδόν μηχανικός. Σαν να αρνείται το σώμα να πεθάνει, ακόμα κι όταν το μυαλό έχει ήδη φύγει.

ΠΑΡΑΓΩΓΗ: ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ ΣΑΠΙΛΑ

Η μίξη και το mastering δεν προσπαθούν να “γλυκάνουν” τίποτα. Αντίθετα, αναδεικνύουν κάθε υφή — κάθε crack, κάθε σκιά. Το αποτέλεσμα είναι καθαρό, αλλά όχι “ζεστό”. Είναι ψυχρό, σχεδόν αποστειρωμένο. Σαν δωμάτιο χωρίς αέρα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΛΕΙΝΕΙ

Το Death δεν λειτουργεί σαν φινάλε. Δεν δίνει απαντήσεις, δεν ολοκληρώνει τον κύκλο με τρόπο ικανοποιητικό.

Αντίθετα:
διαλύει την έννοια της ολοκλήρωσης
αφήνει τον ακροατή σε μια ενδιάμεση κατάσταση
υπαινίσσεται ότι το “μετά” είναι πιο σκοτεινό από το “τέλος”
Είναι το σημείο όπου ο ποταμός σταματά να είναι ποτάμι – και γίνεται κάτι άλλο. Κάτι ακίνητο. Κάτι χωρίς όνομα.
Αν τολμήσεις να το ακούσεις ολόκληρο, μην περιμένεις να βγεις ίδιος.
Γιατί αυτό δεν είναι μουσική για να σε συνοδεύσει.
Είναι μουσική που σε καταπίνει.

Αφροδίτη Κ.
Για το Rock Attitude