“Appetite for Destruction: Η ιστορία πίσω από ένα απο τα σημαντικότερα hard rock ντεμπούτα όλων των εποχών

Η δημιουργία ενός αθάνατου μουσικού μνημείου που έβαλε φωτιά στο Sunset Strip

Λίγα άλμπουμ έχουν καταφέρει να αλλάξουν τόσο ριζικά την ιστορία της rock μουσικής όσο το “Appetite for Destruction” των Guns N’ Roses. Το πρώτο τους άλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 1987, δεν έγινε απλώς μία από τις πιο επιτυχημένες κυκλοφορίες στην ιστορία της rock μουσικής. Έγινε το άλμπουμ που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να ακούγεται και να παρουσιάζεται το hard rock στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Σήμανε την επιστροφή της επικίνδυνης, ακατέργαστης rock σε μια εποχή όπου το glam και το hair metal κυριαρχούσαν στα charts.

Στις 21 Ιουλίου του 1987, η μουσική βιομηχανία δέχτηκε ένα ισχυρό πλήγμα που θα άλλαζε την πορεία του σκληρού ήχου για πάντα. Σε μια εποχή όπου το λεγόμενο hair metal κυριαρχούσε με την αστραφτερή, καλογυαλισμένη του εικόνα και τα υπερβολικά χτενίσματα, οι Guns N’ Roses εμφανίστηκαν ως μια βρώμικη, επικίνδυνη και απόλυτα αυθεντική απάντηση από τους δρόμους του Λος Άντζελες. Αυτός ο δίσκος έμελλε να εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια επιτυχημένη πρώτη κυκλοφορία.

Η ιστορία της δημιουργίας του ξεκινά μέσα από τη συγχώνευση των συγκροτημάτων L.A. Guns και Hollywood Rose. Η κλασική σύνθεση των Axl Rose, Slash, Izzy Stradlin, Duff McKagan και Steven Adler αποκρυσταλλώθηκε μετά από την περιβόητη “Hell Tour”, τη θρυλική περιοδεία προς το Σιάτλ, η οποία αποτέλεσε μια σκληρή δοκιμασία που έδεσε ακόμη περισσότερο τα μέλη της μπάντας.

Παρά την αρχική δυσπιστία της Geffen Records, η οποία αμφέβαλλε ακόμη και για το αν η μπάντα διέθετε αρκετό υλικό για έναν ολοκληρωμένο δίσκο, οι πέντε τους είχαν ήδη γράψει συνθέσεις που αργότερα θα γίνονταν κλασικές, όπως τα “November Rain” και “Don’t Cry”, όμως αποφάσισαν να τις κρατήσουν για μεταγενέστερη κυκλοφορία, ώστε το ντεμπούτο τους να διατηρήσει έναν πιο σκληρό και ομοιογενή χαρακτήρα.

Η διαδικασία εύρεσης παραγωγού ήταν εξίσου θυελλώδης. Το συγκρότημα απέρριψε μεγάλα ονόματα, όπως τον Paul Stanley των KISS, επειδή ήθελε να επέμβει στη σύνθεση των τραγουδιών και στον εξοπλισμό των ντραμς. Τελικά, επιλέχθηκε ο Mike Clink, ο οποίος κέρδισε την εμπιστοσύνη τους επειδή κατάφερε να συλλάβει τον ωμό, ζωντανό ήχο τους χωρίς περιττά στολίδια. Η ηχογράφηση έγινε σε χρόνο ρεκόρ, με τα περισσότερα κομμάτια να ολοκληρώνονται σε δύο ή τρεις λήψεις για να διατηρηθεί ο αυθορμητισμός.

Πριν καν φτάσει στα ράφια, το άλμπουμ προκάλεσε αντιδράσεις λόγω του εξωφύλλου του. Το αρχικό σχέδιο του Robert Williams, που απεικόνιζε έναν ρομποτικό βιαστή, θεωρήθηκε προσβλητικό από τους εμπόρους, αναγκάζοντας την εταιρεία να το μεταφέρει στο εσωτερικό και να το αντικαταστήσει με τον εμβληματικό πλέον κέλτικο σταυρό και τις νεκροκεφαλές των μελών, ένα σχέδιο του Billy White Jr. το οποίο είχε σχεδιαστεί αρχικά ως ιδέα για τατουάζ.

Παρά την τωρινή του αίγλη, το άλμπουμ αρχικά πέρασε σχεδόν απαρατήρητο από τον τύπο και το ραδιόφωνο. Χρειάστηκαν μήνες πιέσεων για να πειστεί το MTV να προβάλει το βίντεο του “Welcome to the Jungle” τις πρώτες πρωινές ώρες. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν ακαριαία, με το τηλεφωνικό κέντρο του σταθμού να κατακλύζεται από αιτήματα, γεγονός που εκτόξευσε τις πωλήσεις και οδήγησε τον δίσκο στο νούμερο ένα του Billboard έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του. Με περισσότερες από 30 εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, παραμένει έως σήμερα το εμπορικότερο ντεμπούτο όλων των εποχών.

Το εξώφυλλο του “Appetite for Destruction” 

Όταν ο Axl Rose πρότεινε το Challenger για εξώφυλλο

Η ιστορία πίσω από την πρόταση για ένα εξώφυλλο με το Challenger αφορά μια από τις αρχικές ιδέες του Axl Rose για το “Appetite for Destruction”, πριν καταλήξουν στο αμφιλεγόμενο σχέδιο του Robert Williams.

Ο Axl Rose είχε προτείνει αρχικά ως εξώφυλλο τη φωτογραφία της έκρηξης του διαστημικού λεωφορείου Challenger, η οποία είχε κοσμήσει το εξώφυλλο του περιοδικού Time το 1986. Η δισκογραφική εταιρεία Geffen Records απέρριψε αμέσως την ιδέα, αφού τα στελέχη της εταιρείας θεώρησαν ότι η χρήση μιας τέτοιας εικόνας, που παρέπεμπε σε μια εθνική τραγωδία των ΗΠΑ, ήταν “κακόγουστη”.

Αυτή η πρόταση αντικατοπτρίζει την επιθυμία του συγκροτήματος, και κυρίως του Axl, για ένα προκλητικό οπτικό αποτέλεσμα που θα συμβάδιζε με τον ωμό και “επικίνδυνο” χαρακτήρα της μουσικής τους, αν και τελικά η εταιρεία έθεσε όρια στην αισθητική των μελών.

Αν η ιδέα είχε εγκριθεί, το “Appetite for Destruction” θα είχε αποκτήσει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα εξώφυλλα στην ιστορία της δισκογραφίας, πριν ακόμη ακουστεί η πρώτη νότα του.

Γιατί αποσύρθηκε το αρχικό εξώφυλλο

Το αρχικό εξώφυλλο του “Appetite for Destruction”, το οποίο βασιζόταν στον ομώνυμο πίνακα του Robert Williams και απεικόνιζε έναν ρομποτικό βιαστή που επρόκειτο να τιμωρηθεί από έναν μεταλλικό εκδικητή, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων.

Οι κυριότερες αντιδράσεις ήταν οι εξής:

• Άρνηση των εμπόρων: Πολλοί μεγάλοι λιανοπωλητές μουσικής αρνήθηκαν να τοποθετήσουν τον δίσκο στα ράφια τους λόγω του προκλητικού και βίαιου περιεχομένου της εικόνας.
• Πολιτικές και κοινωνικές διαμαρτυρίες: Υπήρξαν έντονες διαμαρτυρίες από την Tipper Gore και το “συντηρητικό λόμπι” του PMRC (Parents Music Resource Center), γεγονός που άσκησε επιπλέον πίεση στη δισκογραφική εταιρεία.
• Απόφαση της Geffen: Προκειμένου να μην καταστραφεί η εμπορική πορεία του άλμπουμ, τα στελέχη της Geffen Records αποφάσισαν να συμβιβαστούν, μεταφέροντας το αμφιλεγόμενο εικαστικό στο εσωτερικό της συσκευασίας.
• Αντικατάσταση: Το εξώφυλλο αντικαταστάθηκε με το εμβληματικό πλέον σχέδιο του Billy White Jr., το οποίο απεικονίζει έναν κέλτικο σταυρό με τις νεκροκεφαλές των πέντε μελών του συγκροτήματος.
• Η στάση της μπάντας: Το συγκρότημα υπερασπίστηκε το αρχικό σχέδιο, δηλώνοντας ότι αποτελούσε μια συμβολική κοινωνική δήλωση, όπου το ρομπότ αντιπροσώπευε το βιομηχανικό σύστημα που “βιάζει” και μολύνει το περιβάλλον.

Tracklist και ανάλυση τραγουδιών του “Appetite for Destruction” 

Welcome to the Jungle: Το κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο αποτελεί το μανιφέστο της μπάντας. Οι στίχοι γράφτηκαν από τον Axl Rose στο Σιάτλ, αντλώντας έμπνευση από την πρώτη του επαφή με το χάος της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες. Είναι μια ωμή περιγραφή της πόλης ως μιας ζούγκλας όπου μπορείς να βρεις τα πάντα, αρκεί να αντέχεις το τίμημα. Ήταν το πρώτο βίντεο που έπαιξε το MTV σε μεγάλη συχνότητα αφού ο David Geffen πίεσε το κανάλι.

It’s So Easy: Ένα επιθετικό κομμάτι με επιρροές από το punk, γραμμένο από τον Duff McKagan και τον West Arkeen. Περιγράφει την κενότητα μιας περιόδου όπου η μπάντα δεν είχε χρήματα, αλλά περιτριγυριζόταν από ανθρώπους που τους παρείχαν τα πάντα, κάνοντας τη ζωή τους επικίνδυνα εύκολη.

Nightrain: Ένας ύμνος στον ηδονισμό και στο φθηνό κρασί μεγάλης περιεκτικότητας σε αλκοόλ με το ίδιο όνομα, το οποίο η μπάντα κατανάλωνε μανιωδώς εκείνη την εποχή. Ο Slash το περιγράφει ως ένα τραγούδι που δείχνει ακριβώς την ταυτότητα του συγκροτήματος.

Out ta Get Me: Οι στίχοι εστιάζουν στα προβλήματα που είχε ο Axl Rose με τον νόμο και την εξουσία κατά τη διάρκεια της νεότητάς του στην Ιντιάνα. Εκφράζει το αίσθημα της καταδίωξης από γονείς, δασκάλους και αστυνομία.

Mr. Brownstone: Το πρώτο κομμάτι που έγραψαν ο Slash και ο Izzy Stradlin για την ηρωίνη, χρησιμοποιώντας τη λέξη “Brownstone” ως κωδικό. Παρά τη θεματολογία του, ο Slash δήλωσε ότι πρόκειται περισσότερο για μια παρατήρηση των συνηθειών άλλων ανθρώπων παρά για προσωπική δήλωση.

Paradise City: Ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της rock ιστορίας. Γράφτηκε από τον Duff McKagan ενώ ένιωθε νοσταλγία για την πατρίδα του. Στιχουργικά, το τραγούδι βασίζεται σε μια έντονη αντίθεση που αντανακλά τις εμπειρίες του Axl Rose. Ενώ οι στίχοι των κουπλέ περιγράφουν τη σκληρή πραγματικότητα της “ζούγκλας” του Λος Άντζελες, το ρεφρέν παραπέμπει στη νοσταλγία για τις Μεσοδυτικές Πολιτείες και την επιθυμία επιστροφής σε έναν τόπο αθωότητας.

My Michelle: Μια αληθινή ιστορία για μια φίλη της μπάντας, τη Michelle Young, παιδική φίλη του Slash. Ο Axl επέλεξε να γράψει ένα ειλικρινές και σκληρό τραγούδι για τη ζωή της, αντί για μια “γλυκανάλατη” εκδοχή, γεγονός που η ίδια εκτίμησε ιδιαίτερα.

Think About You: Ένα γρήγορο ερωτικό τραγούδι από τον Izzy Stradlin, που συνδυάζει θέματα όπως τα ναρκωτικά, το Χόλιγουντ και τα χρήματα. Θεωρείται μια από τις πιο “συναισθηματικές” στιγμές της πλευράς των “Roses”.

Sweet Child O’ Mine: Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του δίσκου. Ξεκίνησε από ένα τυχαίο κιθαριστικό riff που ο Slash θεωρούσε “μια απλή άσκηση για τα δάχτυλά του”, αλλά ο Axl αναγνώρισε αμέσως τη δυναμική του και πρόσθεσε στίχους βασισμένους σε ένα ποίημα που είχε γράψει για την τότε κοπέλα του, Erin Everly. Το τραγούδι ήταν επηρεασμένο από τον southern rock ήχο, και συγκεκριμένα από τους Lynyrd Skynyrd.

You’re Crazy: Ένα κομμάτι γεμάτο αδρεναλίνη που ο Slash λατρεύει να παίζει ζωντανά λόγω της ταχύτητάς του. Αργότερα κυκλοφόρησε και σε ακουστική εκτέλεση στο άλμπουμ “G N’ R Lies”.

Anything Goes: Ένα παλαιότερο τραγούδι των Hollywood Rose που ξαναγράφτηκε για τις ανάγκες του Appetite. Οι στίχοι του ολοκληρώθηκαν μόλις το βράδυ της ηχογράφησης.

Rocket Queen: Το επικό κλείσιμο του δίσκου. Είναι αφιερωμένο σε μια κοπέλα που ονομαζόταν Barbie Von Grief. Το κομμάτι είναι περιβόητο για την ηχογράφηση μιας ερωτικής πράξης μέσα στο στούντιο μεταξύ του Axl και της Adriana Smith (την τότε περιστασιακή κοπέλα του ντράμερ Steven Adler), η οποία χρησιμοποιήθηκε στη μίξη για να προσθέσει ρεαλισμό και ένταση.

Όταν ο Slash δεν ήθελε το “Sweet Child O’ Mine”

Ο Slash αρχικά δεν ήθελε το “Sweet Child O’ Mine” στο “Appetite for Destruction” για λόγους που αφορούσαν τόσο τη φύση της σύνθεσης όσο και την καλλιτεχνική κατεύθυνση που ήθελε να δώσει η μπάντα στον πρώτο της δίσκο. Για την ιστορία, το τραγούδι έφτασε στο Νο1 του Billboard Hot 100, αποτελώντας τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία στην ιστορία του συγκροτήματος.

Συγκεκριμένα:

• Θεωρούσε τη μελωδία απλή άσκηση: Το εμβληματικό εναρκτήριο riff γεννήθηκε ως μια “χαζή προσωπική άσκηση” ή άσκηση προθέρμανσης για τα δάχτυλά του, την οποία αρχικά δεν θεωρούσε κάτι περισσότερο από μια απλή άσκηση. Μάλιστα, αρχικά το έβρισκε “βαρετό”.
• Ήταν πολύ “μπαλάντα” για τον δίσκο: Τόσο ο Slash όσο και ο Duff McKagan ήταν αντίθετοι με τη συμπερίληψη του τραγουδιού στο άλμπουμ, καθώς ένιωθαν ότι ήταν μια μπαλάντα, ενώ οι ίδιοι ήθελαν ο δίσκος να “ροκάρει” (rock out) και να έχει πιο σκληρό ήχο.
• Προτιμούσε να κρατηθεί για αργότερα: Λόγω του ύφους του, πίστευαν ότι το κομμάτι έπρεπε να φυλαχθεί για το επόμενο άλμπουμ του συγκροτήματος και όχι για το ντεμπούτο τους.

Τελικά, παρά τις αρχικές επιφυλάξεις, το τραγούδι ηχογραφήθηκε επειδή ταίριαξε με τη συνολική ατμόσφαιρα των ηχογραφήσεων και εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του συγκροτήματος.

Το “November Rain” δεν συμπεριλήφθηκε στο “Appetite for Destruction” 

Το “November Rain” δεν συμπεριλήφθηκε στο “Appetite for Destruction” κυρίως επειδή το συγκρότημα είχε ήδη αποφασίσει να συμπεριλάβει το “Sweet Child O’ Mine” στον δίσκο.

Τα μέλη της μπάντας επιθυμούσαν να υπάρχει μόνο μία μπαλάντα στη λίστα των κομματιών του συγκεκριμένου άλμπουμ. Επιπλέον, υπήρχε η άποψη ότι τέτοιου είδους συνθέσεις θεωρήθηκαν “ακατάλληλες” για το ύφος του ντεμπούτου τους, καθώς μέλη όπως ο Slash και ο Duff McKagan προτιμούσαν ο δίσκος να επικεντρωθεί σε πιο σκληρό rock ήχο.

Παρόλο που το τραγούδι ήταν ήδη έτοιμο από τις ημέρες των Hollywood Rose, έμεινε τελικά “στο συρτάρι” και συμπεριλήφθηκε αργότερα στα άλμπουμ “Use Your Illusion”.

Οι επιρροές των AC/DC και Aerosmith στον ήχο του άλμπουμ

Οι επιρροές των AC/DC και των Aerosmith αποτέλεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκε ο ωμός και “βρώμικος” ήχος του “Appetite for Destruction”. Η μουσική του δίσκου βυθίζεται σε ένα μπλουζ, μεταλλικό hard rock που δανείζεται στοιχεία από τη “μαστοριά” αυτών των συγκροτημάτων, συνδυάζοντας το στυλ του vintage rock των 70s με την απειλητική διάθεση του punk.

Ο Slash έχει παραδεχτεί ότι η έμπνευση για να ασχοληθεί με την κιθάρα ήρθε όταν άκουσε το “Rocks” των Aerosmith, δηλώνοντας ότι ο “μεθυσμένος και πανίσχυρος ήχος” του συγκεκριμένου άλμπουμ τον σημάδεψε για πάντα. Το συγκρότημα τίμησε αυτές τις επιρροές ηχογραφώντας διασκευές όπως το “Mama Kin” των Aerosmith και το “Whole Lotta Rosie” των AC/DC, οι οποίες συμπεριλήφθηκαν στις μεταγενέστερες ειδικές εκδόσεις του άλμπουμ.

Ακόμη και στην αναζήτηση παραγωγού, η μπάντα έδειξε την προτίμησή της προς αυτόν τον ήχο, καθώς η πρώτη τους επιλογή ήταν ο Mutt Lange (γνωστός για τη δουλειά του με τους AC/DC), ο οποίος τελικά θεωρήθηκε πολύ ακριβός για τα δεδομένα της εταιρείας εκείνη την εποχή.

Παρά το γεγονός ότι ορισμένοι κριτικοί της εποχής αποκάλεσαν αρχικά το άλμπουμ ένα “κατώτερο μείγμα” στοιχείων από τους Aerosmith και τους AC/DC, η ιστορία δικαίωσε τους Guns N’ Roses, αναγνωρίζοντας στον δίσκο μια μοναδική ικανότητα να αναμειγνύει την “αλαζονεία” των προκατόχων του με μια νέα, αυθεντική και επικίνδυνη ενέργεια.

Γιατί το “Appetite for Destruction” θεωρείται το κορυφαίο hard rock ντεμπούτο

Ελάχιστα ντεμπούτα στην ιστορία της rock μουσικής κατάφεραν να αλλάξουν τόσο δραστικά το τοπίο όσο το “Appetite for Destruction”. Δεν ήταν απλώς ένας εμπορικός θρίαμβος ή μια συλλογή επιτυχημένων τραγουδιών. Ήταν ο δίσκος που επανέφερε την επικινδυνότητα, την ωμή ενέργεια και την αίσθηση του απρόβλεπτου σε μια hard rock σκηνή που στα μέσα της δεκαετίας του ’80 είχε αρχίσει να κυριαρχείται από την υπερβολή της glam αισθητικής.

Η δύναμή του βρισκόταν πρωτίστως στην απόλυτη αυθεντικότητά του. Οι Guns N’ Roses δεν δημιούργησαν έναν μύθο μέσα από τη μουσική τους. Κατέγραψαν τη ζωή που ήδη ζούσαν στους δρόμους του Λος Άντζελες. Οι στίχοι για τη βία, τα ναρκωτικά, τη φτώχεια, τις καταχρήσεις και τις τοξικές σχέσεις δεν αποτελούσαν καλλιτεχνικές υπερβολές, αλλά προσωπικές εμπειρίες που αποτυπώθηκαν με σπάνια ειλικρίνεια.

Εξίσου καθοριστικός υπήρξε ο τρόπος με τον οποίο το συγκρότημα κατάφερε να ενώσει διαφορετικές μουσικές επιρροές σε έναν απολύτως προσωπικό ήχο. Το blues, το κλασικό hard rock, το punk, ακόμη και στοιχεία funk συνυπήρχαν οργανικά, δημιουργώντας έναν δίσκο που ακουγόταν ταυτόχρονα γνώριμος και πρωτοποριακός. Οι χαρακτηριστικές κιθάρες του Slash και του Izzy Stradlin, η εκρηκτική φωνή του Axl Rose και το αδυσώπητο rhythm section συνέθεσαν μια μουσική ταυτότητα που αναγνωρίζεται από τις πρώτες κιόλας νότες.

Παράλληλα, το “Appetite for Destruction” διαθέτει μια αξιοθαύμαστη συνέπεια. Από την εναρκτήρια έκρηξη του “Welcome to the Jungle” μέχρι τον επίλογο με το “Rocket Queen”, ο δίσκος διατηρεί αμείωτη ένταση, χωρίς εμφανή αδύναμη στιγμή. Κάθε τραγούδι έχει ξεχωριστή προσωπικότητα, ενώ όλα μαζί λειτουργούν ως κεφάλαια της ίδιας ιστορίας.

Η επιρροή του αποδείχθηκε ακόμη μεγαλύτερη από την τεράστια εμπορική του επιτυχία. Με περισσότερα από 30 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως, έγινε το εμπορικότερο ντεμπούτο στην ιστορία του hard rock, αλλά η πραγματική του αξία βρίσκεται στο γεγονός ότι άλλαξε ριζικά την εικόνα για το τι μπορούσε να είναι ένα rock συγκρότημα στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Άνοιξε τον δρόμο για μια πιο σκληρή, αυθεντική και λιγότερο εξωραϊσμένη προσέγγιση, επηρεάζοντας αμέτρητες μπάντες που ακολούθησαν.

Εξίσου εντυπωσιακό είναι ότι σχεδόν κάθε τραγούδι του άλμπουμ απέκτησε αυτόνομη ζωή. Το “Welcome to the Jungle”, το “Paradise City”, το “Sweet Child O’ Mine”, το “Mr. Brownstone”, το “Rocket Queen” και το “Nightrain” δεν λειτούργησαν απλώς ως επιτυχημένα singles ή αγαπημένες επιλογές των οπαδών. Μετατράπηκαν σε αναπόσπαστο μέρος της ιστορίας της rock μουσικής, παραμένοντας μέχρι σήμερα βασικοί πυλώνες του ζωντανού ρεπερτορίου των Guns N’ Roses και τραγούδια που συναντώνται διαρκώς στις λίστες με τα σημαντικότερα κομμάτια στην ιστορία του είδους.

Περισσότερο από τριάντα πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το “Appetite for Destruction” εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς. Δεν θεωρείται το κορυφαίο hard rock ντεμπούτο μόνο επειδή γνώρισε τεράστια επιτυχία, αλλά επειδή κατόρθωσε κάτι εξαιρετικά σπάνιο: να αποτυπώσει μια ολόκληρη γενιά, να αλλάξει την πορεία της rock μουσικής και να παραμείνει διαχρονικό, ακούγοντας ακόμη και σήμερα το ίδιο επικίνδυνο, το ίδιο ζωντανό και το ίδιο ακαταμάχητο όπως το καλοκαίρι του 1987.

Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του άλμπουμ: ότι ένας δίσκος που δημιουργήθηκε από μια νεοσύστατη μπάντα, χωρίς ιστορία και χωρίς εγγυημένη επιτυχία, κατάφερε να αποκτήσει το ειδικό βάρος ενός έργου που συνήθως χρειάζονται δεκαετίες για να κατακτηθεί.

Διάβασε ακόμη: “Somewhere Far Beyond”: Η ιστορία πίσω από το εμβληματικό άλμπουμ των Blind Guardian

Lv
Για το Rock Attitude