Οι Κροταλίας στο Rock Attitude | Interview

29 Ιουνίου 2026 Rock Attitude Team Κροταλίας

“Ο καλός στίχος είναι καλός στίχος είτε συνοδεύεται από telecaster ή τρίχορδο μπουζούκι”

Οι Κροταλίας επιστρέφουν με το “Ενός Λεπτού Σιγή”, έναν δίσκο που συνεχίζει τη δική του ιστορία ανάμεσα στο ροκ, το punk και τη desert αισθητική. Ο Βασίλης Ζαμπίκος μιλά για τη δημιουργία του άλμπουμ, τη φιλοσοφία πίσω από τον ήχο τους, την ελληνική σκηνή και την ανάγκη για αυθεντική έκφραση.

Γιατί “Κροταλίας”; Τι σας έκανε να επιλέξετε ένα όνομα τόσο φορτισμένο συμβολικά και πώς το αντιλαμβάνεστε σήμερα;

– Ο Κροταλίας ξεκίνησε σαν studio project με τον Αλέξανδρο και εμένα (Βασίλη) και όταν ψάχναμε όνομα για το σχήμα είχαν πέσει πολλές προτάσεις στο τραπέζι. Προερχόμενοι και οι δυο από ένα περιφραστικό αγγλόφωνο παρελθόν (Wish Upon a Star, Despite Everything) είχαμε καταλήξει στο ότι θέλουμε κάτι μονολεκτικό, ελληνόφωνο και περιγραφικό. Πιστεύω πως καταφέραμε να επιλέξουμε κάτι που όταν το βλέπεις, λίγο πολύ φαντάζεσαι τι πρόκειται να ακούσεις. Ως προς την ανάγνωση του ονόματος μετά από σχεδόν μια δεκαετία μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι έχει γεράσει αρκετά καλά.

Έξι χρόνια χωρίζουν το “Ο Τελευταίος Άνθρωπος στη Γη” από το “Ενός Λεπτού Σιγή”. Νιώθετε ότι αυτός ο δίσκος αποτελεί συνέχεια της ίδιας ιστορίας ή την αρχή ενός νέου κεφαλαίου για τον Κροταλία;

– Υπάρχουν πολλοί λόγοι που αργήσαμε να ετοιμάσουμε την τρίτη δισκογραφική δουλειά μας. Αρχικά, “Ο Τελευταίος Άνθρωπος στη Γη” βγήκε στην αρχή της πρώτης καραντίνας οπότε τα πρώτα 2 χρόνια κυκλοφορίας του μπορούν να θεωρηθούν ως μη γενόμενα. Όταν έφυγε επιτέλους το σύννεφο ξεκινήσαμε παραδοσιακά να παίζουμε τον δίσκο σε κοινό ενώ παράλληλα δουλεύαμε στο στούντιο τα μπλουζ που γράφτηκαν κατά την καραντίνα.

Μαζί με την πατρότητα για όλους μας πλην ενός (Αντώνη Χατζηκωσταντή στα πλήκτρα) και τις επαγγελματικές υποχρεώσεις, καταφέραμε να βρούμε τον απαραίτητο χρόνο που αναλογούσε στην παραγωγική διαδικασία ώστε να μην γίνουν βεβιασμένες κινήσεις απλά για να κατακτήσουμε κάποιο deadline. Ως προς τη συνέχεια, ο καινούργιος δίσκος είναι το επόμενο κεφάλαιο της ίδιας ιστορίας.

Ο τίτλος “Ενός Λεπτού Σιγή” παραπέμπει σε απώλεια, περισυλλογή, ίσως και σε έναν φόρο τιμής. Τι συμβολίζει για εσάς και γιατί επιλέχθηκε ως τίτλος του δίσκου;

– Δε θέλω να γίνω γραφικός με την γονεϊκότητα αλλά η αλήθεια είναι πως πλέον κάποια γεγονότα μας χτυπάνε αλλιώς. Γράψαμε το ομώνυμο κομμάτι με αφορμή τα εν εξελίξει μέτωπα του 2024-2025 και αποφασίσαμε να ονομάσουμε και τον δίσκο έτσι ώστε να δώσουμε την ανάλογη έμφαση συνολικά. Στον ανοιχτό λάκκο του εξωφύλλου μπορεί κανείς να φανταστεί ότι βλέπει μέσα ότι είναι πλέον γι’ αυτόν παρελθόν. Ενός λεπτού σιγή λοιπόν για τον ρομαντισμό μιας εποχής που ήμασταν τυχεροί που ζήσαμε έστω για λίγο. Η νέα εποχή φαντάζει πολύ σκληρή και άτονη.

Ακούγοντας το άλμπουμ, υπάρχει μια αίσθηση ωριμότητας χωρίς να χάνεται η ένταση και ο αυθορμητισμός. Ήταν κάτι που επιδιώξατε συνειδητά;

– Δεν έχει αλλάξει ο τρόπος που προσεγγίζουμε την τραγουδοποιία. Όλα τα τραγούδια ξεκινούν με μια καλή ιδέα. Αυτό μπορεί να είναι ένας στίχος, ένας τίτλος, μια μελωδία φωνής ή ένα riff στην κιθάρα. Πάντα είναι στόχος μας ένα τραγούδι να μας ικανοποιεί καθόλη τη διαδικασια της δημιουργίας του.

Όταν ένα τραγούδι δεν φτάσει εκεί που θέλουμε δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να το απορρίψουμε και να πάμε παρακάτω. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει από τον πρώτο μας ep (Για μια θέση στον ήλιο – 2015). Η μόνη συνειδητή απόφαση που πήραμε σε αυτό τον δίσκο είναι να είμαστε λίγο πιο τολμηροί στο που θα βάλουμε τα υφολογικά όρια μας. Δοκιμάσαμε και πιο περίεργες συνταγές και ανταμειφθήκαμε όλοι με το αποτέλεσμα.

Ο όρος “desert punk” δεν συναντάται συχνά στην ελληνική σκηνή. Πώς θα περιγράφατε εσείς αυτό το υβρίδιο σε κάποιον που δεν έχει ακούσει ποτέ τον Κροταλία;

– Ο όρος desert punk είναι δική μας εφεύρεση. Το κοντινότερο υποείδος είναι το cow punk το οποίο είναι όμως πολύ πιο προσανατολισμένο στην country. Αν έπρεπε να το περιγράψω θα έλεγα ότι χρειάζεται μια γενναία μεζούρα punk rock, μια μεζούρα spaghetti western, μια ιδέα Midwestern emo και μια σταγόνα ελληνικό ροκ. Σερβίρεται σε χαμηλό ποτήρι χωρίς πάγο.

Τι είναι αυτό που σας ελκύει στη desert αισθητική; Είναι περισσότερο μουσική επιρροή ή τρόπος σκέψης;

– Μας αρέσει το σύνολο του κινηματογραφικού σύμπαντος του spaghetti western. Από τη σκηνοθεσία, την φωτογραφία, τους χαρακτήρες και φυσικά τη μουσική που χωρίς αυτή δεν θα ήταν αυτό που είναι. Από τον Sergio Leone μέχρι τον Tarantino ο κώδικας είναι συγκεκριμένος και πάντα επίκαιρος. Στην άγρια Δύση δεν ζούμε ακόμα άλλωστε;

Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση όταν γράφεις ελληνικό στίχο για μια μουσική που έχει τόσο έντονες διεθνείς επιρροές.

– Ο ελληνικός στίχος αποτελεί πρόκληση άσχετα με τη μουσική. Ο καλός στίχος είναι καλός στίχος είτε συνοδεύεται από telecaster ή τρίχορδο μπουζούκι. Ο ήχος της ελληνικής γλώσσας είναι αρκετά τραχύς για ροκεντρόλ και ταυτόχρονα το πλούσιο λεξιλόγιο σε υποχρεώνει να είσαι σαφής, όταν όμως πετυχαίνει το γλυκό είναι συγκλονιστικό πόσο άμεσα δουλεύει. Τις πρώτες φορές που παίζαμε το όσο ανατέλλει ο ήλιος, στο τρίτο ρεφραίν ο κόσμος τραγουδούσε μαζί μας.

Οι στίχοι σας συχνά δίνουν την αίσθηση προσωπικών εξομολογήσεων που τελικά γίνονται συλλογικές εμπειρίες. Πόσο αυτοβιογραφικό είναι το υλικό σας;

– Το υλικό μας βασίζεται είτε σε προσωπικές εμπειρίες είτε σε κοινές παρατηρήσεις. Η ταύτιση είναι επιθυμητή αλλά όχι αυτοσκοπός. Είναι αναμενόμενο να συμβαίνει όμως μιας και εμείς ως μονάδες έχουμε τις ίδιες ανησυχίες και προβλήματα με τους ακροατές μας. Όλοι στον ίδιο ζουμί δε βράζουμε άλλωστε;

Ο Κροταλίας ξεκίνησε ως studio project και εξελίχθηκε σε μια πλήρη μπάντα με ισχυρή συναυλιακή παρουσία. Πότε καταλάβατε ότι αυτό είχε πλέον ξεφύγει από τα όρια ενός παράλληλου εγχειρήματος;

– Η αλήθεια είναι πως από την αρχή το είχαμε πάρει ζεστά με τον Αλέξανδρο και τα είχαμε πιστέψει τα τραγούδια χωρίς όμως εμμονές και προσδοκίες. Μέχρι και σήμερα, ευχαριστιόμαστε πολύ όλη τη διαδικασία από την σύνθεση μέχρι τις πρόβες και τις συναυλίες και λόγω της ζωής που κάνουμε πλέον, ο Κροταλίας είναι ταυτόχρονα η έξοδος μας, η ψυχανάλυση μας και φυσικά η καλλιτεχνική μας έκφραση.

Ποιο ήταν το σημαντικότερο μάθημα που πήρατε αυτά τα δέκα χρόνια ως συγκρότημα;

– Ό,τι δίνεις, παίρνεις.

Προέρχεστε από μπάντες με έντονη παρουσία στην ελληνική ανεξάρτητη σκηνή. Πόσο έχει αλλάξει το τοπίο από τότε που ξεκινήσατε;

– Από τον καιρό που ξεκινήσαμε να ασχολούμαστε έχουν αλλάξει πολλά πράγματα. Έτσι και αλλιώς μιλάμε για ένα διάστημα πάνω κάτω 20-25 ετών. Σε επίπεδο μουσικής παραγωγής παρατηρούμε ότι έχει ανέβει πολύ το επίπεδο καθώς με την πάροδο του χρόνου έχουν προκύψει πολλές νέες δουλειές και πλέον βλέπεις πρώτες κυκλοφορίες μπαντων, οι οποίες ηχητικά είναι σε επίπεδο που κάποτε ούτε μπορούσαμε να φανταστούμε. Σε αυτό προφανώς οφείλεται η τεχνογνωσία και η εμπειρία που συσσωρεύεται με τα χρόνια στους επαγγελματίες του χώρου αλλά και τα μέσα παραγωγής που πλέον είναι πολύ πιο εύκολα προσβάσιμα και από άποψη κόστους.

Σε θέμα πρόμο και προβολής επίσης μιλάμε για τη μέρα με τη νύχτα και φαντάσου ότι όταν ξεκινήσαμε ήμασταν και από τις πρώτες γενιές που είχαμε μέσα όπως το Myspace, το οποίο κάποτε θεωρούνταν επανάσταση. Δηλαδή προλάβαμε και την προ-YouTube εποχή.

Το θέμα με όλο αυτό βέβαια είναι ότι από τη μια έχει δοθεί η ευκαιρία σε μπάντες να τρέξουν όπως εκείνοι επιθυμούν τη πάντα τους και το υλικό τους αλλά για μια μπάντα που θέλει να το κάνει με τρόπο που αυτό θα φέρει αποτέλεσμα και πρέπει να τα κάνει όλα μόνη της αλλά και να δουλεύει και το πρωί για να ζήσει, ο φόρτος είναι τεράστιος και πολλές στιγμές βρισκόμαστε να συζητάμε για πολλά διαδικαστικά θέματα που δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να απασχολούν τους μουσικούς με αποτέλεσμα να χάνεται κι άλλος πολύτιμος χρόνος από την καλλιτεχνική διαδικασία.

Πιστεύετε ότι σήμερα η ελληνική ανεξάρτητη σκηνή είναι πιο ενωμένη ή πιο κατακερματισμένη σε σχέση με παλαιότερα;

– Σίγουρα υπήρχε και υπάρχει αλληλεγγύη μεταξύ των μπαντων. Όσον αφορά το δικό μας μετερίζι, αυτό της ευρείας ανεξάρτητης ροκ-πανκ σκηνής, και δη στην ελληνική πραγματικότητα, αν δεν υπάρχει αλληλεγγύη καμιά μπάντα δεν αντέχει στον χρόνο. Η σκηνή δημιουργείται από τις μπάντες και τον κόσμο που μαζεύεται στα λαιβ και στα στέκια που αναπαράγεται η μουσική που αγαπάμε. Εκεί είναι που γίνεται η ζύμωση και ο κόσμος ανταλλάσει απόψεις, εμπειρίες, βιώματα, παρακινεί και εμπνέει ο ένας τον άλλον για νέα εγχειρήματα.

Το έχουμε δει και ζήσει πολλές φορές στο παρελθόν. Οπότε θα έλεγα ότι υπάρχουν σίγουρα και “ομάδες” αλλά σε γενικές γραμμές υπάρχει αλληλεγγύη, στήριξη και δοτικότητα. Αν δεν υπάρχει σκηνή δεν υπάρχει συσπείρωση κόσμου και ο κόσμος αυτή την περίοδο είναι ενωμένος και παρών. Απόδειξη είναι ότι σε όποιο λάιβ και να πας τελευταία είναι είτε sold out, είτε έχει πολύ παραπάνω κόσμο από αυτόν που θα είχε 10 χρόνια πριν.

Αν σας έλεγαν να κάνετε μια διασκευή σε κάποιο συγκρότημα που κινείται σε έναν εντελώς διαφορετικό χώρο από το δικό σας και να το φέρετε στα μέτρα σας, ποιο τραγούδι θα επιλέγατε και γιατί;

– Πολλές φορές όταν “ξεχειλώνουν” οι playlists στο βαν, στον δρόμο για κάποιο live εκτός Αθηνών, σίγουρα θα παίξει το “Για ένα κομμάτι ψωμί” των αδερφών Κατσιμίχα. Είναι ένα φοβερό working class κομμάτι που κλείνει το μάτι στο Baba O’Riley των Who. Θα το τολμούσαμε σίγουρα λοιπόν και αν δεν έβγαινε θα πηγαίναμε στο Μπαρ το Ναυάγιο της Αρλέτας γιατί πέρα από την αφήγηση έχει φοβερή ερώτηση-απάντηση πρώτης φωνής και κόσμου.

Αν το “Ο Τελευταίος Άνθρωπος στη Γη” αποτύπωνε μια εποχή απομόνωσης και το “Ενός Λεπτού Σιγή” μια στιγμή περισυλλογής, ποιος θα ήταν ο τίτλος του επόμενου κεφαλαίου στην ιστορία του Κροταλία;

– Είναι πολύ νωρίς για να μιλήσουμε για νέα κεφάλαια αλλά μετά την απομόνωση που λες και την περισυλλογή λογικά θα πρέπει να έρθει η επίθεση.

Ευχαριστούμε πολύ για τον χρόνο σας. Ο επίλογος δικός σας.

– Εμείς ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον!

Ο Κροταλίας είναι οι:

Βασίλης Ζαμπίκος – κιθάρα, φωνή
Αλέξανδρος Αλεποχωρίτης – κιθάρα, φωνή
Γιώργος Διαμαντίδης – μπάσο
Κώστας Παπαθανασόπουλος – τύμπανα
Αντώνης Χατζηκωνσταντής – πλήκτρα