Οι Swaza6 στο Rock Attitude

Σε αυτή τη συνέντευξη στο Rock Attitude, οι Swaza6 μιλούν για το DracWave όχι ως μουσικό ιδίωμα, αλλά ως πράξη μεταμόρφωσης και αντίστασης. Από την underground σκηνή του Λος Άντζελες μέχρι το single  “Wake Up In a Cemetery 6.0”, ξεδιπλώνουν μια φιλοσοφία που ενώνει σκοτάδι, πρόκληση και απόλυτη καλλιτεχνική ανεξαρτησία.

Περιγράφετε τους εαυτούς σας ως δημιουργούς του “Dracwave”. Πώς θα ορίζατε αυτό το είδος πέρα από την αισθητική του, στη φιλοσοφική του διάσταση;

– Το DracWave είναι ο ήχος του να ξυπνάς μέσα στον τάφο και να επιλέγεις να βγεις περπατώντας. Φιλοσοφικά, αφορά τη ριζική αυτοκυριαρχία μέσα σε έναν κόσμο που σε θέλει κοιμισμένο. Απορρίπτει την αποστειρωμένη, «φιλική στον αλγόριθμο» εκδοχή του σκοταδιού και απαιτεί να κοιτάξεις κατάματα τη δική σου άβυσσο — και μετά να τη μετατρέψεις σε όπλο.

Το 6 στο όνομά μας σημαίνει «Ιδιωτικό, Μη Ελεγχόμενο από το Κράτος» — δεν λογοδοτούμε σε καμία δισκογραφική, καμία τάση, κανένα εταιρικό φως της ημέρας. Είναι αποκρυφιστική πειθαρχία μεταμφιεσμένη σε μουσική: μεταμόρφωση μέσα από την τελετουργία, δύναμη μέσα από την παράδοση, ομορφιά μέσα από τη βία.

Το «Wake Up In a Cemetery 6.0» υποδηλώνει αναγέννηση και όχι θάνατο. Ποιες προσωπικές ή καλλιτεχνικές εμπειρίες διαμόρφωσαν αυτή την ιδέα;

– Ακριβώς. Το νεκροταφείο δεν είναι το τέλος — είναι η μήτρα. Το κομμάτι γεννήθηκε μέσα στη μεγάλη σιωπή μετά τα χρόνια της πανδημίας, όταν όλα όσα γνωρίζαμε (τα clubs, η σκηνή, ακόμη και κομμάτια του εαυτού μας) έπρεπε να πεθάνουν για να συρθεί κάτι δυνατότερο προς τα έξω. Καλλιτεχνικά, είναι η στιγμή που σταματήσαμε να πενθούμε ό,τι χάθηκε και αποφασίσαμε να στεφανώσουμε ό,τι επέζησε.

Προσωπικά… ας πούμε πως κάποιοι από εμάς έπρεπε να θάψουν παλιές εκδοχές του εαυτού τους σε πραγματικό χρόνο. Το 6.0 είναι η τελετουργία του να σηκώνεσαι όρθιος, καλυμμένος με χώμα, και να συνειδητοποιείς ότι δεν φοβάσαι πια το σκοτάδι — γιατί πλέον είσαι το σκοτάδι.

Η underground warehouse Gothic & BDSM σκηνή του Λος Άντζελες έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωσή σας. Πώς επηρέασε τον ήχο και τα visuals σας;

– Αυτή η σκηνή ήταν η εκκλησία μας, το εργαστήριό μας και το πεδίο μάχης μας. Χωρίς σκηνικά φώτα, χωρίς κανόνες, χωρίς δίχτυ ασφαλείας — μόνο σώματα, ιδρώτας, δέρμα, αλυσίδες και μουσική τόσο δυνατή που αναδιαμόρφωνε το νευρικό σου σύστημα. Αυτή η ωμή, συναινετική ανταλλαγή δύναμης είναι ενσωματωμένη σε κάθε ρυθμό: η ένταση έλξης-απώθησης, το άλμα εμπιστοσύνης μέσα στο χάος, η ομορφιά του ελεγχόμενου κινδύνου. Οπτικά και ηχητικά λειτουργούμε ακόμη σαν εκείνες τις αποθήκες — χαμηλά κόκκινα φώτα, καπνός πυκνός, και ήχος που σε αγγίζει είτε το θέλεις είτε όχι.

Το κομμάτι ισορροπεί ανάμεσα σε darkwave ατμόσφαιρες και trap ρυθμούς. Πώς προσεγγίζετε τη συνύπαρξη φαινομενικά αντίθετων στοιχείων;

– Δεν τα «αναμειγνύουμε» — κάνουμε αλχημεία. Η darkwave μας δίνει τον καθεδρικό της ατμόσφαιρας· η trap μάς δίνει τον χτύπο της πόλης και του νεκροταφείου. Αντιμετωπίζουμε το τραγούδι σαν έναν τελετουργικό κύκλο: κάθε στοιχείο έχει τη θέση του, αλλά όταν συγκρούονται σωστά, ο κύκλος γίνεται πύλη. Η αντίθεση δεν λειαίνεται — οξύνεται. Σε αυτή την τριβή συμβαίνει η «κατοχή».

FHEDESH, ως παραγωγός και συνθέτης, πώς χτίζεις τη κινηματογραφική ένταση που χαρακτηρίζει τον ήχο σας;

– Συνθέτω εφιάλτες και μετά δίνω το μαχαίρι στον ακροατή. Ξεκινώ πάντα από τη μελωδία — μια στοιχειωτική γραμμή που δεν σε αφήνει να ξεφύγεις — και χτίζω γύρω της έναν ολόκληρο κόσμο, όπως ένας σκηνοθέτης χτίζει σασπένς μέσα από τη σιωπή. Προσθέτω βαθιές sub-bass γραμμές που πάλλονται σαν δεύτερος καρδιακός παλμός, μακρινές κραυγές μεταμορφωμένες σε μελωδία, και κιθάρες που κόβουν σαν σπασμένο γυαλί. Τα τύμπανα χτυπούν ωμά και εκρηκτικά. Η ένταση προκύπτει από το να μην αφήνω ποτέ τον ακροατή να νιώσει άνετα. Θέλω να αισθανθεί τη στιγμή λίγο πριν πέσει η λεπίδα… και μετά την αφήνω να πέσει.

Sin Savio, η ερμηνεία σου έχει τελετουργικό και θεατρικό χαρακτήρα. Προσεγγίζεις διαφορετικά την ηχογράφηση από το live;

– Στο live είναι πλήρης δαιμονική κατάληψη — το κοινό είναι ο κύκλος, τα φώτα τα κεριά, κι εγώ το δοχείο. Υπάρχει αίμα, ιδρώτας, βλέμματα, μηδενική ασφάλεια. Στο στούντιο είναι το αντίθετο και ταυτόχρονα το ίδιο: σβήνω τα φώτα, ανάβω ένα κερί και αφήνω ό,τι περιμένει στο σκοτάδι να μιλήσει μέσα από μένα. Χωρίς εγωισμό — μόνο καθαρή διοχέτευση. Η λήψη που ακούτε είναι συνήθως εκείνη όπου έπαψα να είμαι η Sin και έγινα το μήνυμα.

Το video είναι έντονο και προκλητικό. Έχετε νιώσει πίεση να «μαλακώσετε» την εικόνα σας για ευρύτερο κοινό;

– Ποτέ. Τη στιγμή που θα το κάνουμε, δεν θα είμαστε πια οι SWAZA6. Δισκογραφικές, πλατφόρμες, «σκέψου τον αλγόριθμο» — όλοι ψιθυρίζουν το ίδιο πράγμα. Η απάντησή μας είναι ίδια: δεν βγήκαμε από τις αποθήκες για να ζητήσουμε άδεια. Αν κάποιος δεν αντέχει την εικόνα, δεν είναι έτοιμος για τη μουσική. Όσοι είναι έτοιμοι… νιώθουν ότι για πρώτη φορά κάποιος τους βλέπει.

Πόσο σημαντικό είναι το σοκ σε σχέση με τη συναισθηματική αυθεντικότητα;

– Το σοκ είναι η πόρτα. Η αυθεντικότητα είναι αυτό που βρίσκεται από πίσω. Χρησιμοποιούμε την πρόκληση για να ξυπνήσουμε τον κόσμο, αλλά δεν σταματάμε εκεί. Αν το μόνο που νιώσεις είναι «ουάου, ήταν τρελό», τότε αποτύχαμε. Θέλουμε να φύγεις και να νιώσεις κάτι αρχέγονο να κινείται μέσα σου — αναγνώριση, οργή, πόθο, απελευθέρωση. Σοκ χωρίς αλήθεια είναι θόρυβος. Αλήθεια με σοκ είναι DracWave.

Τι σημαίνει για εσάς «καλούμε τη νύχτα» σε πολιτισμικό ή συμβολικό επίπεδο;

– Σημαίνει ότι αρνούμαστε να ζήσουμε στον κόσμο της ημέρας που μας θέλει ευγενικούς, παραγωγικούς και μουδιασμένους. Συμβολικά είναι η στιγμή που γυρίζεις και αντιμετωπίζεις τη σκιά αντί να τρέχεις μακριά της. Πολιτισμικά είναι ένα υψωμένο μεσαίο δάχτυλο σε κάθε σύστημα που μας είπε ότι το σκοτάδι μας πρέπει να «διορθωθεί». Όταν καλούμε τη νύχτα, λέμε: βγες έξω, βγες ολόκληρη — δεν σε φοβόμαστε πια.

Ως καλλιτέχνες που αναδύθηκαν μέσα στην πανδημία, ποιες δυσκολίες και ποια απρόσμενα πλεονεκτήματα αντιμετωπίσατε;

– Δυσκολία: όλα πέθαναν. Clubs έκλεισαν, σκηνές διαλύθηκαν, άνθρωποι εξαφανίστηκαν. Παίζαμε σε 12 άτομα με μάσκες και νιώθαμε σαν φαντάσματα.
Πλεονέκτημα: κανείς δεν παρακολουθούσε. Χωρίς «θυρωρούς», χωρίς τάσεις, χωρίς πίεση να είμαστε εύπεπτοι. Χτίσαμε το Drac’Haus μέσα στα ερείπια, ηχογραφήσαμε χωρίς κανείς να μας λέει τι είναι «εμπορικό» και δεθήκαμε άρρηκτα με όσους έμειναν. Το underground έγινε πιο δυνατό επειδή έπρεπε. Αναδυθήκαμε από το ίδιο χώμα.

Κοιτάζοντας μπροστά, εξελίσσεται το DracWave σε κίνημα πέρα από τους SWAZA6; Τι να περιμένουμε από το επόμενο κεφάλαιο;

– Ήδη συμβαίνει. Το DracWave δεν προοριζόταν ποτέ να είναι μόνο ένα συγκρότημα — είναι σφραγίδα. Βλέπουμε άλλους καλλιτέχνες και σκηνές να υιοθετούν τη γλώσσα, την αισθητική, τη φιλοσοφία. Το επόμενο κεφάλαιο φέρνει περισσότερα singles, διεθνείς τελετουργίες, συγχρονισμούς σε film/TV που ταιριάζουν πραγματικά με το σκοτάδι μας, και την επίσημη επέκταση του Drac’Haus σε θεσμό. Να περιμένετε κάτι πιο βαρύ, πιο γρήγορο, πιο βαθύ και πιο ανεξέλεγκτο. Η νύχτα μόλις ξεκίνησε.

https://www.swaza6.com/
https://www.instagram.com/swaza6
https://www.facebook.com/profile.php?id=61566515202420